جُمعه

یُسَبِّحُ لِلَّهِ فی السَّماء ایمان ته وَما فی الارض الملک قدوس العزیز الحكیم

آنچه در آسمان‌ها و آنچه در زمین است، برای خدا تسبیح گویند. (خدایی که) تنها او پادشاهیِ بس مقدس (و) عزیز حکیم است.

هُوَ الذی بَعَثَ فی الامّیین رسولاً مِنهُم یتلو عَلَیهِم آیاتِهِی وَ یُزَکِّیهِم وَ یُعَلِّمُهُم الکتاب والحکمت وَإِن کانو مِن قبل لَفِی ضلال

کسی که در میان مادرزادگان [:بی‌بهرگان از وحی] فرستاده‌ای از خودشان برانگیخت‌، حال آنکه آیات او را بر آنان می‌خواند و پاکشان می‌گرداند و کتاب و حکمت بدیشان تعلیم می‌دهد. و گرچه آنان همواره پیش از آن در (ژرفای) گمراهی آشکارگری بوده‌اند.

وآخِرین مِنهُم لَمَّا یَلحَقو وَهُوَ العزیز الحکیم

و (نیز) بر گروه‌هایی دیگر از ایشان، هنگامی که در پی‌شان می‌آیند و اوست (همان) عزیز حکیم.

ذَ ایمان لِکَ فضل الله یُؤۡتِیهِ مَن والله ذُو الفضل العظیم

این (بزرگ‌فضیلت) فضل خداست. آن را به هر که بخواهد می‌دهد و خدا دارای فضل بسیاری است.

مَثَل الذین حُمِّلُوا تورات ثُمَّ لم یحمیلوها کمثل الحمار یحمِلُ اسفاراً بِسا مَثَل الْقَوْمِ الذین کَذّبو بِـَٔایَـٰتِ والله الْقَوْمَ الظالمین

مَثَل کسانی که (علم و عمل) تورات بر عهده‌ی آنان گذارده شد، سپس (با کوتاهی کردنشان) آن را بر دوشهاشان نگرفتند، هم‌چون مَثَل خری است که کتاب‌هایی را بر پشت می‌کشد. وه چه زشت است نماد آن قومی که با آیات خدا (همان‌ها و خدا را) تکذیب کردند. و خدا ستمگران را راه نمی‌نماید.

قل یا أیها الذین هَادُوَا اِن زَعَمتُم اَنَّکُم اولیاء لِلَّهِ مِن دُونِ الناس فَتَنَّو الموت اِن صَادِقین

بگو: «ای کسانی که یهودی شده‌اید! اگر پنداشتید که (تنها) شما به‌راستی دوستان خدایید نه دیگر مردمان، اگر (از) راستان بوده‌اید، پس درخواست مرگ کنید.»

یتمنونه ابدا بِمَا قَدَّمَت والله علیم بِالظّالِمین

و (اما) هرگز - به سبب آنچه از پیش با دست‌های خویش فرستاده‌اند - آرزوی مرگ نمی‌کنند. و خدا به (حال) ستمگران بسی داناست.

قل اِنَّ الموت الذی تَفِرُّونَ مِنه فَإِنَّهُۥ مُلَـٰقِیکُم ثُمَّ تردّونه اِلی عالِم الغیب وَالشَّهادِه فَیُنَبِّئُكُم بِمَا تَعْمَلُونَ

بگو: «بی‌گمان مرگی که از آن می‌گریزید، بی‌چون همان گریبانگیرتان است‌؛ آن‌گاه سوی (خدای) دانای نهان و آشکار (جهان) برگردانیده خواهید شد؛ پس به آنچه - انجام می‌داده‌‌اید – به خوبی آگاهتان خواهد کرد.»

یا أیها الذین اِزا نُودِیَ لِلصَّلَوٰةِ مِن یوم الجمعه فَاسعُوا اِلی ذِکْرِ الله وَذَرُوا۟ البیعه ذَ ایمان لکم خیر لَکُم اِن تَعْلَمُونَ

هان ای کسانی که ایمان آوردید! هنگامی که برای نماز از روز جمعه ندا(ی اذان) در داده شد، سوی یاد خدا بشتابید و دادوستد را واگذارید. اگر می‌دانسته‌اید همین برای شما بهتر است.

فَإِذَا قُضِیَتِ نماز فَنتَشیرو فی الارض وابتغو مِن فضل الله وَذکُرو الله لَعَلَّکُم تُفلیحون

پس چون نماز گزارده شد در (روی) زمین (و زمینه‌ی کارتان) پراکنده گردید و از فضل خدا جویا شوید و خدا را بسیار یاد کنید، شاید شما رستگار کنید.

وَإِذَا رأوا تِجَـٰرَةً اَو لَهون انفضوا الیه وَتَرُوک قائم قل عِندَ الله خیر مِّنَ اللهو وَمِن التّجارۀ والله خَیر الرَّح ایمان زِقِینَ

و هنگامی که دادوستد یا سرگرمی بازدارنده‌ی از خدا را ببینند، سوی آن پراکنده می‌شوند و تو را در حالی که ایستاده‌ای وا می‌نهند. بگو: «آنچه نزد خداست از لهو و (حتی) از دادوستد بهتر است و خدا بهترین روزی‌دهندگان است.»