الشورا

حم

حم.

عسق

عسق.

کَذَ ایمان لِکَ یُوحی الیک وَ إِلَى الذین مِن قبلک الله العزیز الحکیم

این گونه، خدای عزیز و حکیم سوی تو و سوی کسانی که پیش از تو بودند وحی می‌کند.

فی السَّماء ایمان ته وَما فی وَهُوَ العلی العظیم

آنچه در آسمان‌ها و آنچه در زمین است تنها از اوست و او تنها بلندمرتبه‌ی بزرگ است.

تَکادُ السَّماء ایمان ت یتفطرن مِن فوقیهنّ ولملائكة یُسَبِّحُونَ بِحَمْدِ رَبِّهِم وَیَسْتَغْفِرُونَ فی الا اِنَّ الله هُوَ الغفور الرحیم

چیزی نمانده که (در پی‌آمد شرک) آسمان‌ها از فرازشان بشکافند. و فرشتگان با سپاس پروردگارشان، تسبیح می‌گویند، و برای کسانی که در زمین هستند بسی پوشش می‌طلبند. آگاه باش! همانا خداست که همو بسی پوشنده‌ی رحمتگر بر ویژگان است.

ولذین مِن اولیاء الله حفیظ عَلَیهِم اَنتَ بِوَكِیل

و کسانی که به جای او سرپرستانی (برای خود) گرفته‌اند، (بدانند که) خداست که بر آنان (و اینان) نگهبان است، و تو بر اینان نگهبانی نیستی.

وکذا ایمان لِکَ اوحینا الیک قرآن عربی لینزیرا امّ القری حَولِهَا وَتُنذِرَ یوم رَیۡبَ فَرِیق فی الجنّة وَفَرِیق فی السعیر

و بدین‌سان قرآنی آشکار سوی تو وحی کردیم تا مرکز مجتمعاتِ مکلفان [:مکه] و کسانی را که پیرامون آنند هشدار دهی و (نیز) روزِ گرد آمدن (مکلّفان) را - که شکی مستند در آن نیست - هشدار دهی‌؛ (در آن روز) گروهی در بهشتند و گروهی در آتش سوزان فروزان.

وَلَاو شا الله لَجَعَلَهُم و ایمان ولٰکین یُدخِلُ مَن یشا فی رحْمَتِهِی وَظّالِیمون مِّن ولی نصیر

و اگر خدا می‌خواست، همانا آنان را (به اجبار) امّتی یگانه می‌گردانید. و اما هر که را بخواهد، به رحمت خویش درمی‌آورد. و ستمگران (هرگز) نه هیچ پشتیبانی دارند و نه یاوری.

امی مِن فَاللَّهُ هُوَ الولیو وَهُوَ الموتی وَهُوَ علی کُلّی شَیء قدیر

یا از مادون او سرپرستانی (برای خود) گرفته‌اند؟ پس خداست که (هم)او سرپرست (راستین‌) است و اوست که مردگان را زنده می‌کند و (هم) اوست که بر هر چیزی بسی تواناست.

وَما اختلفتم فِیهِ مِن شَیء فَحُکمُهُ اِلی ذَ ایمان لِکُم الله عَلَیه تَوَکَّلتُ وَ إِلَیْهِ اُنيب

و درباره‌ی هر چیزی اختلاف کردید، پس حکمش تنها سوی خداست. این پروردگار من است. تنها بر او توکّل کردم و تنها سوی او پیاپی بازمی‌گردم.

فَاطِرُ السَّماء ایمان ته جَعَلَ انفسکم اَزوَ ایمان جا وَمِن الانعام اَزوَ ایمان جا یذراوکم لَیسَ کَمِثْلِهی وَهُوَ السّمیع البصیر

پدیدآورنده‌ی آسمان‌ها و زمین (بر فطرت توحید) است. از سنخ خودتان برایتان جفت‌هایی قرار داد، و از دام‌ها (نیز) جفت‌هایی‌(نهاد). بدین وسیله شما را در آفرینش آشکار و نمودار می‌گرداند. هرگز چیزی (در ذات و صفات و افعالش) همانند او نیست و اوست بسیار شنوای بس بینا.

مقاليدُ السَّماء ایمان ته یَبسُط الرزق یشا وَ یَقدِرُ اِنَّهُ بِکُلِّ شَی علیم

گنجینه‌ها، سازمان‌ها و سامان‌ها و درب‌های آسمان‌ها و زمین(و همه چیز آن‌ها) تنها از آنِ اوست. برای هر کس که بخواهد روزی را گشاده یا تنگ می‌گرداند. همواره اوست که به هر چیزی بس داناست.

شَرَعَ مِّنَ ٱلدِّینِ وصّی بِهِی نوح اوحینا الیک وَما وصّینا ابرا ایمان هیما واموسی وعیسٰی اقیمو الدین تَتَفَرَّقُوا کَبُرَ علی المشرکین تَدعوهُم الله یَجتَبی الیه مَن یشا الیه مَن یُنِیبُ

از کل دین، آنچه را که به نوح درباره‌ی آن سفارش کرد، برایتان راهی بگشود. و آنچه را به تو وحی کردیم و آنچه را که درباره‌ی آن به ابراهیم و موسی و عیسی سفارش نمودیم که: «دین را بر پا بدارید و در آن از یکدیگر جدا نشوید.» بر مشرکان آنچه که ایشان را سوی آن فرامی‌خوانی، گران می‌آید. خدا هر که را بخواهد، سوی خود برمی‌گزیند و هر که را به او برگشت پیاپی می‌کند، سوی خود راه می‌نماید.

وَما تَفَرُّوا اِلا بعد جاآهُمُ العلم بغیا کلمه سَبَقَت مِن رَبِّک اجل لاقضیا وَ إِنَّ الذین اورثو الکتاب بعدهم لَفِی شک مُرِیبࣲ

و (در دین) متفرق نشدند، مگر پس از آنکه علم (وحیانی) برایشان آمد، در حال ستم‌کاری (و برتری جویی) میان یکدیگر. و اگر سخنی (دایر بر تأخیر عذاب) از جانب پروردگارت تا زمانی معیّن، پیشی نگرفته بود، بی‌گمان (در دنیا) میانشان (عملاً) داوری می‌شد. و کسانی که بعد از آنان کتاب (وحیانی) را به میراث یافتند، به‌راستی در(باره‌ی) آن در (ژرفای) شکی مستند غوطه‌ورند.

فَلِذَ ایمان لِکَ فادعو ووستاکیم کَمَا اومرته تَتّبع وَ قُل آمنتُ انزل الله مِن وَ أَمِرتُ لِ اعدله الله اعمالنا ولکم حُجَّه بَیۡنَنَا الله یَجْمَعُ وَ إِلَیْهِ المصیر

پس بنابراین (در برابر گسیختگی مکلفان از حق)، تو همچنان به دعوت (رسالتی پایانی) بپرداز و همان گونه که مأموری ایستادگی کن و هوس‌های آنان را پیروی مکن و بگو: «به هر کتابی که خدا نازل کرده است ایمان آوردم و مأمور شدم میانتان عدالت و ساماندهی کنم‌؛ خدا، پروردگار ما و پروردگار شماست‌؛ اعمال ما از آنِ ما و اعمال شما از آنِ شماست‌؛ حجتی (جز حجت الهی) در میان ما و میان شما نیست‌؛ خدا بین ما را جمع می‌کند و بازگشت همه تنها سوی اوست.»

ولذین یُحاجّون فی الله بعد استجیب حُجَّتُهُم داحضه عِندَ رَبِّهِم وعلیهیم غضب وَلَهُم عذاب شَدیدٌ

و کسانی که در(باره‌ی) خدا- پس از آنکه دعوتش پذیرفته شد -به مجادله و ستیز برخیزند، حجّتشان پیش پروردگارشان باطل و ناچیز است و خشمی (از خدا) بر ایشان بوده و برایشان عذابی سخت است.

الله انزل الکتاب بلحق وَما یُدریک لَعَلَّ الساعه

خداست که کتاب را به تمامی حقّ و وسیله‌ی سنجش را فرود آورد. و چه به تو می‌فهماند (که) شاید (آن) ساعت (پایانی) نزدیک باشد؟

یستعجیل بِهَا الذین یومینون ولذین امنوا مشفقون مِنها وَیَعلمون اَنَّها الا اِنَّ الذین یومارون فی الساعه لَفِی ضلال بعید

کسانی که به آن ایمان ندارند بسی شتابزده آن را می‌خواهند، و کسانی که ایمان آورده‌اند، از آن با تعظیم هراسناکند و می‌دانند که آن حقّ است. هان‌! همانا آنان که در (باره‌ی) قیامت تردیدی بی‌مستند می‌ورزند، همواره در گمراهی دور و درازی می‌باشند.

الله لطیف بی عباده یَرزُقُ مَن وَهُوَ القویّ العزیز

خدا نسبت به بندگانش بسی کانون لطف است؛ هر که را بخواهد روزی می‌دهد و اوست (همان) نیرومند عزیز.

مَن کانا یوریدو حرث الآخرة نَزِد فی حَرثِهی ومَن کانا یوریدو حرث دنیا نُؤۡتِهِۦ مِنها وَما فی الآخرة مِن نصیب

کسی که کِشت آخرت را می‌خواسته‌، برای وی در کشته‌اش می‌افزاییم و کسی که کِشت این دنیا را می‌خواسته‌، به او برخی از آن را می‌دهیم؛ حال آنکه در آخرت او را بهره و نصیبی نیست.

اَم لَهُم شُرَكَـٰۤؤُا۟ شَرَعُوا۟ مِّنَ ٱلدِّینِ لم یَأذَن کلمه الفصل لقعضیه وَ إِنَّ الظالمین لَهُم عذاب عَلیم

یا برای آنان شریکانی است که در آنچه خدا بدان اجازه نداده، برایشان راهی از (آن) دین گشودند؟ و اگر کلمه‌ی (ربّانی.) جداسازی (درباره‌ی جدایی رستاخیز از دنیا) نبود، بی‌گمان (در همین دنیا) میانشان (عملاً) داوری می‌شد. و برای ستمکاران شکنجه‌ای پر درد است.

تَرا الظالمین مشفقین مِمَّا کسبوا وَهُوَ واقِعُ ولذین امنوا وَ عَمِلُوا الصالحات فی روضات الجَنّات ما یَشَاءُونَ عِندَ ذَ ایمان لِکَ هُوَ الفضل الکبیر

(پس از مرگ) ستمکاران را از آنچه انجام دادند، با بزرگ‌داشتی هراسناک می‌بینی و حال آنکه (همان اعمال) به (سر و سامان) ایشان فرود آینده است‌. و کسانی که ایمان آورده و کارهای شایسته کرده‌اند، در سبزه‌زارها و باغ‌هایند (و) آنچه را بخواهند نزد پروردگارشان خواهند داشت. این است همان فضلیت بزرگ.

ذَ ایمان لِکَ الذی یُبَشُّرُ الله عباده الذین امنوا وَ عَمِلُوا اسألکم عَلَیه اجرا اِلا المودة فی ومَن یَقْتَرِف نزید فِیهَا حسنا اِنَّ الله غفور شکور

این (نماد) بزرگ همان پاداشی است، که خدا بندگان خود را که ایمان آورده و کارهای شایسته کرده‌اند (بدان) مژده می‌دهد. بگو: «بر آن (رسالت) پاداشی از شما نمی‌خواهم، مگر دوستی درباره‌ی نزدیکتران (رسالتی خود).» و هر کس نیکی را با دشواری به جای آورد، برای او در آن نیکی‌ای (بسیار) خواهیم افزود. به‌راستی خدا بسی پوشنده‌‌ی شکرگزار است.

اَم یقولون افترا علی الله فَإِن یَشَإِ الله یَخۡتِمۡ علی قَلْبِک وَیَمحُ الله الباطل وَیُحِقُّ الحق بکلماتیهی اِنَّهُ علیم بِذَاتِ الصدور

یا می‌گویند: «بر خدا دروغی بسته است!» پس اگر خدا بخواهد بر دلت مُهر پایانی می‌نهد. و خدا باطل را محو و حق را با کلمات خویش پا برجا می‌کند. اوست که به (راز) ذات سینه‌ها بسی داناست.

وَهُوَ الذی یقبل التوبه عباده‌ی وَیَعفُوا عَنِ السّیّئات وَیَعلمُ تَفۡعَلُونَ

و اوست کسی که توبه را از بندگان خود می‌پذیرد و از گناهان(شان) درمی‌گذرد و آنچه می‌کنید می‌داند.

وَ یَسْتَجیبُ الذین امنوا وَ عَمِلُوا الصالحات وَیَزِیدُهُم مِّن وال کافرون لَهُم عذاب

و (درخواستِ) کسانی را که ایمان آورده و کارهای شایسته(ی ایمان) کرده‌اند، به شایستگی اجابت می‌کند و از فضل خویش به آنان افزون می‌بخشد. و برای کافران عذابی سخت است.

وَلَاو بسط الله الرزق لِعِبَادِهِۦ لبغو فی الارض ولٰکین یُنَزِّلُ بِقَدَر ما اِنَّهُ بی عباده خَبیر بصیر

و اگر خدا روزی را بر بندگانش فراخ گرداند، بی‌گمان در زمین سر به طغیان و تجاوز برمی‌دارند. ولی آنچه را بخواهد به اندازه‌ای (که مصلحت است) به تدریج فرو می‌فرستد. به‌راستی او به (حال) بندگانش (بسی) آگاه و بیناست.

وَهُوَ الذی یُنَزِّلُ الغیث بعد قَنَطُوا وَیَنشُرُ رحمته وَهُوَ الولیو الحمیدو

و اوست کسی که باران را - پس از آنکه (مردمان) نومید شدند - فرود می‌آورد و رحمت خویش را (بر آنان) می‌گسترد و (هم) اوست سرپرست بسی ستوده.

آیاتِهِی خَلق السَّماء ایمان ته ول ارض وَما بَثَّ فِیهِمَا مِن دابّه وَهُوَ علی جَمِهِیم اِزا یشا قدیر

و از نشانه‌های (ربوبیتِ) اوست آفرینش آسمان‌ها و زمین و آنچه از جنبندگان در آن دو پراکند و او هرگاه می‌خواهد بر گردآوردنِ (عاقلان)شان بسی تواناست.

اصابکم مِّن مصیبت فَبِمَا کسبت اَیدیکُم وَیَعفُوا عَن کثیر

و هر (گونه) مصیبتی به شما در رسید ناشی از دستاورد خود شماست و (خدا) از بسیاری (از این‌ها در دنیا) چشم‌پوشی می‌کند.

بِمُعجِزینَ فی وَما مِّن دُونِ الله مِن ولی نصیر

و شما در زمین درمانده‌کننده‌ی (خدا و خداییان) نیستید و جز خدا برای شما هیچ سرپرست و یاوری (هم) نیست.

الجوار فی البَحر کالعلمی

و از نشانه‌های (ربانی) او کشتی‌های دریانورد کوه‌‌پیکر -چون پرچم‌ها- در دریاست.

اِن یشأ یُسکِنی الریح فَیظلَنَ رَوَاکِدَ علی اِنَّ فی ذَ ایمان لِکَ لَـَٔایَـٰت لِکُل صَبّار شکور

اگر بخواهد باد را ساکن می‌گرداند، پس کشتی‌ها همچنان بر روی آن ]:دریا[ ساکن بمانند. همانا در این (امر) برای هر شکیبای بسیار شکرگزاری نشانه‌هاست.

اَو یوبخنه بِمَا کسبوا وَیَعْفُ عَن کثیر

یا به (سزایِ) آنچه (کشتی‌نشینان) مرتکب شده‌اند هلاکشان می‌کند و از بسیاری از آنها (اکنون) درمی‌گذرد.

وَیَعلمَ الذین یوجادلون آیاتنا مِّن ماحیص

و (تا) آنان را که در آیات ما مجادله می‌کنند، نشانه نهد. ایشان را هیچ گریزگاهی نیست.

اوتیتم مِّن شَیء فَمَتَـٰعُ الحیوة وَما عِندَ الله خیر لِلّذین امنوا وعلی رَبِّهِم یَتَوَكَّلُونَ

پس آنچه به شما داده شده، برخورداری (از کالای) زندگی دنیاست و آنچه پیش خداست برای کسانی که ایمان آورده و به پروردگارشان اعتماد دارند بهتر و پایدارتر است.

ولذین یَجتَنِبون کبایر ال-ایثمی وال فوا ایمان حِشَ وَإِذَا غَضِبُوا هم یغفرون

و کسانی که از گناهان بزرگ‌تر و زشتکاری‌های تجاوزگر خود را دور می‌دارند و چون به خشم در می‌آیند، (هم)آنان درمی‌گذرند.

ولذین استجابو لِرَبِّهِم وا اقامو الصلاة وا امرهم شورا بینَهُم وَمِمَّا رزقناهم یُنفِیکُونَ

و کسانی که (ندای) پروردگارشان را پاسخ مثبت داده و نماز بر پا داشته و کارشان در میانشان مشورت است و از آنچه روزیشان داده‌ایم انفاق می‌کنند.

ولذین اصابهمو ال-بَغیو هم یَنتَصِرُونَ

و کسانی که چون ستم برایشان رسد، (هم)ایشان بی‌قرار، کوشا و جویای یاری می‌باشند.

وَجَزَ ایمان سَیِّئَة مثلها عَفا وا اصله فَأجْرُهُ علی اِنَّهُ یُحِبُّ الظالمین

و جزای بدی، بدی‌ای همانند آن است. پس هر کس درگذرد و نیکوکاری کند، پاداش او بر خداست. بی‌گمان او ستمگران را دوست نمی‌دارد.

وَلَمَنی انتصره بعد ظلمهی فَأُو۟لَـٰۤىِٕكَ مِّن سَبِیلٍ

و کسانی که پس از ستم (دیدنِ) خود، با کوششی همی یاری جویند (و انتقام گیرند) پس راهی [:نکوهشی] بر ایشان نیست.

السّبیل علی الذین یظلمون ان-ناس وَیَبغون فی الارض بِغَیْر اولئیک لَهُم عذاب عَلیم

راه (نکوهش) تنها بر کسانی است که به مردم ستم می‌کنند و در زمین (و زمینه‌ی تکلیف) بناحق تجاوز می‌نمایند. اینان برایشان عذابی دردناک است.

ولمن صبر وَغْفَرَ اِنَّ ذَ ایمان لِکَ لامن عزم الامور

و هر که همواره صبر کند و (از تجاوز دیگران) چشم پوشد، بی‌چون این (خویشتن‌‌داری، حاکی) از اراده‌ی قوی (در) کارهاست.

ومَن یُضۡلِلِ الله فَمَا مِن ولی بعدیه وَتَرَى الظالمین لَمَّا رَأو العذاب یقولون هل اِلی مَرَدّ مِّن سَبِیل

و هر که را خدا بی‌راه کند، برای او هیچ سرپرستی پس از او نیست. و ستمگران را می‌بینی که چون عذاب را بنگرند گویند: «آیا راهی برای بازگشت (به دنیا) هست‌؟»

وَ تَراهُم یُعرَضون عَلَیهَا خَـٰشِعِینَ مِنَ الذّل یَنظُرُونَ مِن طرف خَفِیّۗ وَ قالَ الذین اِنَّ الخاسرین الذین خَسِرُوَا و اهلهم یوم الا اِنَّ الظالمین فی مقیم

و آنان را در حالت ذلت و فروتنی می‌بینی (که) بر آتش نمایش داده می‌شوند، در حالی‌که زیر چشمی می‌نگرند. و کسانی که گرویدند گفتند: «زیانکاران - بی‌گمان - کسانی‌اند که روز قیامت خودهاشان و کسانشان را زیان کرده‌اند.» هان! ستمکاران همواره در عذابی پایدارند.

وَما کانا اولیاء مِّن دُونِ ومَن یُضۡلِلِ الله فَمَا مِن سَبِیلٍ

و جز خدا برای آنان اولیای دیگری نبوده (که) یاریشان کنند. و هر کس را خدا بی‌راه گذارد پس‌هیچ راهی برای او نیست.

ایستجیبو لرَبِّکُم مِّن قبلی ان یاتی لا مَرَدَّ مِنَ مِّن ملجأ یومئذ وَما مِّن نکیر

پیش از آنکه روزی فرا رسد (که) از جانب خدا برگشتی ندارد، پروردگارتان را به‌راستی اجابت کنید. در آن هنگام (و هنگامه) نه برای شما بازگشت و پناهی و نه برایتان (مجال) هیچ (انگار و) انکاری است.

اعراضوه ارسلناکا عَلَیهِم حفیظاً علیک اِلا اذقنا الانسان مِنَّا رحمةن فَرِحَ وَإِن تُصِبهُم سَیِّئَةُ بِمَا قَدَّمَت اَیدیهیم فَإِنَّ الانسان کافور

پس اگر روی برتابند، ما تو را بر آنان (به عنوان) نگهبان نفرستاده‌ایم (و) بر عهده‌ی تو جز رسانیدن پیام رسا‌(ی رسالتی) نیست‌. و ما همواره چون رحمتی از جانب خود به انسان بچشانیم، بدان شاد (و سرمست) گردد و چون به (سزای) دستاورد پیش‌‌فرستاده‌شان به آنان بدی در رسد، انسان بی‌گمان پس از آن ناسپاس و کفران‌کننده است.

لِله مُلک السَّماء ایمان ته یَخلُقُ یَهَبُ یشا اناث ویهبو یشا الذُّکور

فرمانرواییِ (مطلق) آسمان‌ها و زمین تنها از خداست‌؛ هر چه بخواهد می‌آفریند؛ برای‌هر کس بخواهد فرزندِ دختر و برای هرکس بخواهد فرزندِ پسر می‌بخشد.

اَو یُزَوِّجُهُم ذکْراناً وَ إِناثَن وَیَجۡعَلُ مَن یشا عقیماً اِنَّهُ علیم قدیر

یا برایشان پسران و دخترانی (توأمان) با یکدیگر می‌گرداند و هر که را بخواهد عقیم می‌سازد و همواره اوست بسی دانای بسیار توانا.

وَما کانا لِبَشَرٍ ان یُکَلِّمَهُ الله اِلا وحیا اَو مِن ورائی حِجَابٍ اَو یورسیل رسولاً فَیُوحِیَ بی‌اذنه اِنَّهُ علی حکیم

و هیچ بشری را نرسیده است که خدا با او سخن گوید، جز به وحی، بدون پرده و حجاب یا از فراسوی حجابی. یا فرستاده‌ای بفرستد و به اذن او هر چه بخواهد وحی کند. به‌راستی اوست بلندمرتبه‌ا‌ی سنجیده‌کار.

وکذا ایمان لِکَ اوحینا الیک رُوحࣰا امرنا کُنتَ تَدۡرِی الکتاب الایمانو ولٰکین جعَلناه نوراً نهدی بِهِی مَن نشا وَإِنَّكَ لَتهدی اِلی صِرَ ایمان طࣲ مستقیم

وهمین‌گونه (جهان‌شمول و پایدار) از امر خودمان سوی تو روحی (جان‌فزا) وحی کردیم. تو نمی‌دانسته‌ای نه (این) کتاب و نه (این) ایمان چیست‌؟ ولی آن را نوری گردانیدیم که هر که از بندگان خود را بخواهیم با آن راه می‌نماییم. و به‌راستی تو همواره سوی راهی راست هدایت می‌کنی.

صِرَ ایمان طِ الله الذی فی السَّماء ایمان ته وَما فی الا اِلی الله تَصیرُ الامورو

راه (همان) خدایی که آنچه در آسمان‌ها و آنچه در زمین است تنها از آنِ اوست. هان! همه‌ی کارها و (همه‌ی) چیزها تنها سوی خدا بازمی‌گردند.