مُلک

تَبارَکَ الذی بِیَدِهِ المُلک وَهُوَ علی کُلّی شَیء قدیر

مبارک است کسی که فرمانروایی (جهان) تنها به دست اوست، و (هم) او بر هر چیزی بسی تواناست.

الذی خَلَق الموت ولحیات لِیَبْلُوکُم ایّکم احسنو عَمَلًا وَهُوَ العزیز الغفور

کسی که مرگ و زندگی را آفرید، تا شما را بیازماید (که) کدامتان نیکوکارترید. و اوست عزیزی بس پوشنده.

الذی خَلَق سَبۡعَ سَمَـٰوَ ایمان ته ما تَرَىٰ فی خَلق الرحمان مِن تفاوت فارجِع البصره هل تَرَىٰ مِن فُطُورࣲ

کسی که هفت آسمان را، طبقاتی (روی هم) بیافرید. در آفرینش (خدای) رحمان هیچ‌گونه (تضاد و) تفاوتی نمی‌بینی. پس باز (هم) بنگر، آیا هیچ‌گونه سستی (در آن) می‌بینی‌؟

ثُمَّ ارجع البصره کَرَّتَین یَنقَلِب الیک البَصَر خاسن وَهُوَ حسیر

سپس بار دیگر بنگر، تا دیده‌ات زبون و به حال درماندگی سویت بازگردد.

وَ لَقَد زَیَّنَّا آسَسَماء دنیا بِمَصَـٰبِیحَ واجعلنا رُجُومَن لِلشَّیاطین واعتادنا لَهُم عَذاب السعیر

و همانا ما نزدیکترین آسمان (به زمین) را همواره با چراغ‌هایی زینت دادیم و آنها را (مراکزی) برای سنگباران‌هایی برای شیطان‌ها نهادیم و برایشان عذابی بس سوزان آماده کردیم.

وللذین کَفَرُوا۟ بِرَبِّهِم عَذابُ وبئسا المصیر

و برای کسانی که به پروردگارشان کافر شدند، عذاب جهنم است و چه بد سرانجامی است.

الکو فِیهَا سَمِعُوا۟ لَهَا شهيقاً وَهِیَ تَفُورُ

هنگامی‌که در آنجا افکنده شوند، از آن خروشی (خراش‌دار) می‌شنوند، در حالی که زبانه می‌کشد.

تَکادُ تَمَیّزُ مِنَ الغیظ الکیه فِیهَا فوج سَأَلَهُم خَزَنَتُهَا الم یأتیکم نذیر

نزدیک است از خشم شکافته شود. هر بار گروهی در آن افکنده شوند، نگاهبانان آن از ایشان پرسند: «مگر شما را هشداردهنده‌ای نیامد؟»

غَد جاآنا نذیر فکذنا و گفتیم نَزَّلَ الله مِن شَی اَنْتُم اِلا فی ضلال کبیر

گفتند: «چرا، بی‌گمان هشداردهنده‌ای سویمان آمد، پس تکذیب(اش) کردیم و گفتیم خدا چیزی فرو نفرستاده است‌؛ شما جز در گمراهی بزرگی نیستید.»

وَ قالُوا لَو کُنّا نسمع اَو نَعقِلُ کُنّا اصحابی السعیر

و گفتند: «اگر شنیده بودیم، یا خردورزی می‌کردیم، در (میان) دوزخیان نبودیم.»

فاعترفوا بذنبهیم فَسُحا لأصحاب السعیر

پس به گناه خود اعتراف کردند. پس برای جهنمیان بس فروپاشی (و نابسامانی) مقرر است.

اِنَّ الذین یخشیون رَبَّهُم بلغیبی مغفرت وَأَجْر

بی‌گمان کسانی که از پروردگارشان در نهان با احترام می‌هراسند، برایشان همواره پوششی و پاداشی بزرگ است.

واسرّو قَولُکُم اوی اجهارو اِنَّهُ علیم بِذَاتِ الصدور

و سخنتان را (چه) پنهان بدارید، یا آشکارش نمایید، خدا همواره به (راز) ذاتی سینه‌ها بسی آگاه است.

یعلم خَلَق وَهُوَ الله لطیف الخبیر

آیا کسی که (جهان را) آفریده است نمی‌داند؟ در حالی که او بس باریک‌بینِ آگاه است‌.

هُوَ الذی جَعَلَ لکُمُ الارض ذلولاً فامشو فی مَنَاكِبِهَا وَ کُلُوا مِن رزقیهی وَ إِلَیْهِ اننشور

اوست کسی که زمین را (همچون حیوانی راهوار) برای شما رام گردانید. پس در فراخناهای آن رهسپار شوید و از روزیش بخورید. و رستاخیز تنها فراسوی اوست‌.

آمنتم مَن فی آسمان ان یخسفه بِکُم الارض فَإِذَا هِیَ تمورو

آیا از آن کس که در آسمان (قدرت و علم و عدالت) است، ایمن شدید (از این) که شما را در زمین فرو برد؟ پس زمین (در آن هنگامه) ناگهان روان گردد.

اَم امینتم مَن فی آسمان ان یورسیل علیکم حَاصِبًا فَسَتَعۡلَمُونَ کیف نَذِیرِ

یا از آن کسی که در آسمان است ایمن شدید، که بر شما (تندبادی با) سنگریزه‌ای فرو فرستد؟ پس به زودی خواهید دانست که بیم‌دهنده‌ی (از سوی) من چگونه است!

وَ لَقَد کَذَّبَ الذین مِن قبلهم فَکیفَ کانا نَكیر

و همانا پیش از آنان (نیز) بی‌گمان کسانی تکذیب کردند. پس انکار (و انگار) من چگونه بود؟

اولم یَرَو اِلی الطیر فوقهم صافات وَ یَقبِضنَ یومسیکهُنّا اِلا اِنَّهُ بِکُلِّ شَی بصیرون

آیا و بالای سرشان، سوی پرندگان ننگریسته‌اند، حال آنکه صف کشیدگان و نگهبانان (خود)اند (و) جز (خدای) رحمان (کسی) آنها را نگه نمی‌دارد؟ به‌راستی او به هر چیزی بسیار بیناست.

اَمن هَذا الذی هُوَ جُند لَکُم یانصوروکم مِّن دُونِ اِنی الکافرون اِلا فی غُرُور

یا آن‌که برایتان سپاهی است تا از (عذاب) رحمان یاریتان کند؟ کافران جز در (ژرفای) فریب نیستند.

اَمن هَذا الذی یَرزُقُکُم امسک بل لجّو فی عُتُوّ ونوفور

یا کیست آن کس که شما را روزی می‌دهد، اگر (خدا) روزی خود را (از شما) باز دارد؟ (نه!) بلکه در سرکشی و نفرت‌، لجاجت و پافشاری کردند.

افامن یمشی مُكِبًّا علی وجهیهی اهدی یمشی سَوِیًّا علی صِرَ ایمان طࣲ مستقیم

آیا پس آن کس که نگونسار بر چهره‌اش راه می‌پیماید راه‌یافته‌تر است، یا آن کس که (راستا) بر راهی بس راست می‌رود؟

قل هُوَ انشأکم وجعل لکُمُ السَّمْعَ وال ابصار والافئده قلیلاً ما تشکرون

بگو: «اوست آن کسی که شما را پدید آورد، و برای شما گوش‌ها و دیده‌ها و دل‌هایی فروزان آفرید. چه کم سپاسگزارید.»

قل هُوَ الذی ذَرَأَكُم فی الارض وَ إِلَیْهِ تُحشَرون

بگو: «اوست آن کس که شما را در زمین پدیدار (و) آشکار کرد و تنها فراسوی او(ست که) گرد آورده خواهید شد.»

وَیَقُولُونَ مَتَىٰ هَذا الوعده اِن صَادِقین

و می‌گویند: «اگر (از) راستان بوده‌اید، (تحقق) این وعده کی خواهد بود؟»

قل العلم عِندَ الله وَإِنَّمَاۤ اَنا نذیر مبین

بگو: «(تمامی) علم تنها نزد خداست و من تنها هشداردهنده‌ای روشنگرم.»

فَلَمَّا رَأَوْهُ زلفتاً سِیۤـَٔتۡ وُجُوهُ الذین کَفَرُوا۟ وقیله هَذا الذی کُنتُم بِهِی تَدَّعون

پس آن‌گاه که آن (لحظه‌ی موعود) را نزدیک دیدند، چهره‌های آنانی که کافر شدند، بسی به نابسامانی در هم رفت و گفته شد: «این همان چیزی است که آن را فرا می‌خوانده‌اید.»

قل ارءیتُم اهلکنیا الله ومَن مَّعِیَ اَو رحیمنا فَمَن یُجِیرُ الکافرین عذابین

بگو: «آیا دیدید، اگر خدا مرا و هر که را با من است هلاک کند، یا ما را مورد رحمت قرار دهد، پس چه کسی کافران را از عذابی پردرد (فراسوی خود) پناه خواهد داد؟»

قل هُوَ الرحمن آمَنَّا بِهِی وعلیه توکلنا فَسَتَعۡلَمُونَ هُوَ فی ضلال

بگو: «او تنها رحمتگر بر آفریدگان است. به او ایمان آوردیم و تنها بر او توکل کردیم، پس به زودی خواهید دانست چه کسی است که خود در گمراهی آشکارگری است.»

قل ارءیتُم اصبح ماؤکم غورن فَمَن یأتیکم بِمَاۤءࣲ مَعینی

بگو: «آیا دیدید اگر آبِ شما، فروکشد، پس چه کس برایتان آبی جاری خواهد آورد؟»