زُمَر

تَنزِیلُ الکتاب مِنَ الله العزیز الحكیم

فرو فرستادن (این کتاب) از جانب خدای عزیز حکیم است.

اِنّا الیک الکتاب بلحق فاعبُد الله مُخْلِصًا الدین

ما (این) کتاب را به‌راستی با تمامی حق سوی تو فرود آوردیم. پس خدا را، در حالی که طاعت (خود) را برای او خالص‌کننده‌ای عبادت کن.

لِلَّهِ الدین الخالص ولذین مِن اولیاء نعبُدُهُم اِلا لِیُقَرِّبُونَا اِلی الله زلفی اِنَّ الله یحکم بینَهُم فی هم فِیهِ اِنَّ الله هُوَ کاذب کفّار

هان (که) دین خالص تنها از آنِ خداست، و کسانی که به جای او اولیائی برای خود برگرفته‌اند (به بهانه‌ی اینکه) ما آنها را جز برای اینکه ما را هر چه بیشتر به خدا نزدیک گردانند نمی‌پرستیم، البته خدا میان آنان درباره‌ی آنچه که بر سر آن اختلاف دارند داوری می‌کند. به‌راستی خدا کسی را که دروغ‌پردازِ بسی ناسپاس است هدایت نمی‌کند.

لاو اراده الله ان یتخذ وَلَدَن اصطفی مِمَّا یَخلُقُ سُبْحانَهُ هُوَ الله ال-وا ایمان حِدُ القهار

اگر خدا می‌خواست برای خود فرزندی برگیرد. هر آینه از (میان) آنچه می‌آفریند آنچه را می‌خواست برمی‌گزید. منزه است او. اوست خدای یگانه‌ی بس چیره.

خَلَق السَّماء ایمان ته والارض یُکَوِّرُ اللیل علی انّهار وَیُکَوُّرُ ان نهار علی وَ سَخَّرَ الشمس والقمر کُل یَجری لِأَجَل هُوَ العزیز الغفار

آسمان‌ها و (زمین) را به (تمامی) حق آفرید. شب را بر روز در پیچد، و روز را بر شب در پیچد. و خورشید و ماه را تسخیر کرد، (چنان که) هر کدام تا زمانی معین روانند. هان (که) او همان عزیز بسی پوشنده است.

مِّن نفس و ایمان ثُمَّ جَعَلَ مِنها زَوْجَهَا وا اَنزَلَ مِّنَ الانعام ثَمَنیَه اَزوَ ایمان جین یخلقکم فی بُطُونِ خَلقان بعد خَلق فی ظُلُمات ثَلاث ذَ ایمان لِکُم الله رَبُّکُم لَهُ لا الاه اِلا فَأَنَّىٰ تصرفونا

شما را از نفسی (:شخصی) واحد آفرید سپس جفتش را از او قرار داد، و برای شما از دام‌ها (ی نعمت‌وار) هشت جفت فرود آورد. شما را در شکم‌های مادرانتان آفرینشی پس از آفرینشی (دیگر) در تاریکی‌های سه‌گانه [:مشیمه و رحم و شکم] می‌آفریند. این است خدا، پروردگارتان (که) فرمانروایی (و حکومت مطلق) تنها از اوست. معبودی جز او نیست. پس چگونه و کجا از حق برگردانیده می‌شوید؟

اِن تَکفُرُوا فَإِنَّ الله غَنِیّون یرضا وَإِن تَشکُرُوا یَرحَه تَزِرُ وَزیرِه وزره ثُمَّ اِلی مرجِعُکم فَیُنَبِّئُكُم بِمَا اِنَّهُ علیم بِذَاتِ الصدور

اگر کفر یا کفران می‌ورزید، پس خدا بی‌گمان از شما بی‌نیاز است. و برای بندگانش کفر و کفران را خوش نمی‌دارد و اگر سپاس دارید آن را برایتان می‌پسندد. و هیچ (بار)بردارنده‌ای بار (گناه) دیگری را بر نمی‌دارد. آن‌گاه بازگشت شما سوی پروردگارتان است. پس شما را به آنچه می‌کردید خبری مهم می‌دهد. همانا او به (راز) ذات سینه‌ها بسی داناست.

وَإِذَا مَسَّ الانسان ضُر رَبَّهُۥ مُنِیبًا الیه ثُمَّ اِزا خَوَّلَهُ نَسِیَ کانا الیه مِن قبل وجعل لِلَّهِ لیُضِلَّ عَن قل تَمَتَّع بِکُفْرِک قلیلاً اِنَّکَ اصحابی اَننار

و چون به انسان آسیبی در رسد، پروردگارش را می‌خواند، درحالی که سوی او بازگشت‌کننده است. سپس چون او را از جانب خود نعمتی در اختیارش نهد آنچه را از خدا درخواست می‌کرده فراموش کند و برای خدا همتایانی قرار دهد تا (خود و دیگران را) از راه او سرگشته گرداند. بگو: «با کفرت اندکی برخوردار شو که همانا تو از همراهان آتشی‌.»

اَمن هُوَ قانِت انا اللیل ساجداً وقایما یَحذَرُ الآخرة وایِرْژو قل هل الذین یَعْلَمُونَ ولذین یَتاذَکَّرُ اولو ال-با-بی

(آیا چنین کسی بهتر است) یا آن کسی که او در طول شب در سجده و قیام برای خدا خاشع است در حالی که از آخرت می‌هراسد و رحمت پروردگارش را امید دارد؟ بگو: «آیا کسانی که می‌دانند و کسانی که نمی‌دانند یکسانند؟» تنها خردمندان ژرف‌نگرند که به خوبی یاد می‌کنند.

قل یا عِبادی الذین امنوا اتقوا لِلّذین احسنو فی دنیا وَأَرْضُ الله و ایمان سِعَةٌۗ یوفا الصابرون بِغَیْر حساب

بگو: «ای بندگان من که ایمان آوردید! پروردگارتان را پروا بدارید. برای کسانی که در این دنیا خوبی کرده‌اند نیکی است، و زمین خدا (برای تقوی) فراخ است. فقط شکیبایان پاداش خود را بی‌حساب خواهند یافت.»

قل اومِرتُ اعبد الله مُخْلِصًا الدین

بگو: «من به‌راستی مأمور شدم که خدا را – در حالی که طاعتم را تنها برای او خالص گردانیده‌ام‌- بپرستم،»

وَ أَمِرتُ لِأَن اَکون اوّل المسلمین

«و مأمور شدم به آنکه (برابرش) نخستین تسلیم‌کنندگان خود باشم.»

قل اخافو عصیتو عَذاب یوم عَظیم

بگو: «من اگر به پروردگارم عصیان ورزم، از عذاب روزی بزرگ بس می‌ترسم.»

قُل الله اَعْبُدُ مُخْلِصًا اَللهُ دِینِی

بگو: «تنها خدا را می‌پرستم. در حالی که دینم [:طاعتم] را برای او خالص و بی‌آلایش گرداننده‌ام.»

فَعبُدوا مِّن قل اِنَّ الخاسرین الذین خَسِرُوَا و اهلهم یوم ذَ ایمان لِکَ هُوَ الخسران المبین

«پس هر چه را از مادونش می‌خواهید، بپرستید.»! (ولی به آنان) بگو: «زیانکاران در حقیقت کسانی‌اند که به خود و کسانشان در روز قیامت زیان رسانده‌اند. هان! این همان خسران آشکارگر است.»

مِّن فَوکِهیم ظُلَلُن مِّنَ اَننار وَمِن تَهتیهِم ذَ ایمان لِکَ یوخوِّف الله بِهِی یا عِبادی فَتَقونی

برایشان از بالای سر(ها)شان چترهایی از آتش است، و از زیر (پاها)شان (نیز) چترهایی آتشین است. این (کیفری) است که خدا بندگانش را به آن بیم می‌دهد. ای بندگان من! پس مرا پرواکنید.

ولذین اجتنابو طاغوت ان یَعبدوها وَ أَنابُوا اِلی الله لَهُمُ البُشرَی فَبَشِّر عِبَادِ

و کسانی که خود را از طغیانگران بس دور داشته‌اند، (که) ایشان را بپرستند، و سوی خدا بازگشته‌اند، آنان را مژده باد. پس بندگانم را بشارت ده،

الذین یستمعون القال فَیَتَّبِعُونَ احسنه اولئیک الذین هدیاهُمُ وا اولائیک هم اولو ال-با-بی

کسانی که به سخن گوش فرا می‌دهند، پس بهترینش را پیروی می‌کنند. اینانند که خدایشان راه نموده و ایشانند، (هم)اینان اندیشمندان خالص.

حَقَّ عَلَیه کلمه العذاب افانت تُنقِذُ مَن فی اَننار

آیا پس کسی که فرمان عذاب بر او به حق و ثابت آمده (کجا روی رهایی دارد)؟ آیا تو کسی را که در آتش است می‌رهانی‌؟

لَکینی الذین اتّقوا لَهُم غُرَف مِّن فوقها غُرَف مَبنیَّة تَجۡرِی مِن تَحتَها وعده الله یُخلیفُ الله ال میعاد

لیکن کسانی که از پروردگارشان پروا داشتند برایشان غرفه‌هایی است که از بالای آنها غرفه‌هایی (دیگر) بنا شده (و) نهرها از زیر آنها روان است. وعده‌ی خدا را (بپذیر که) خدا خلاف وعده نمی‌کند.

الم تَرَ اَنَّ الله انزل مِنَ آسمان ما فسلکه ینابع فی الارض ثُمَّ یُخْرِجُ بِهِی زَرۡعࣰا مختلفاً ال-وا ایمان نُهُۥ ثُمَّ یَهِیجُ فَتَرَىٰ مصفراً ثُمَّ یَجعلُهُ حُطَـٰمًا اِنَّ فی ذَ ایمان لِکَ لَذِکرَىٰ لِاُولی ال-با-بی

آیا ندیدی که به‌راستی خدا از آسمان، آبی فرود آورد. پس آن را به چشمه‌هایی که در (طبقات زیرین) زمین است نفوذ داد؛ آن‌گاه با آن کشتزاری را که رنگ‌های آن گوناگون است بیرون می‌آورد. سپس (آن کشتزارها) به هیجان آمده. پس آن را بسی زرد می‌بینی، سپس خاشاکش می‌گرداند. بی‌گمان در این (دگرگونی‌ها) برای خردمندان یادواره‌ای است.

افامن شرح الله صدره لِلْاِسلام فَهُوَ علی نور مِّن فَوَیل لِّلقاسیه مِّن ذِکْرِ اولئیک فی ضلال مبین

پس آیا کسی که خدا سینه‌اش را برای (پذیرش) اسلام گشوده، پس او (هم) بر نوری از پروردگارش سلطه و سیطره دارد (همانند فرد تاریک‌دل است)؟ پس وای بر سخت‌دلان از یاد خدا. اینانند که در ژرفای گمراهیِ آشکارگرند.

الله نَزَّلَ احسن کِتَابَن مُتَشابِهًا مَثانی تَقشَعِرُّ مِنه جُلُودُ الذین یخشیون ثُمَّ تَلین جُلُودُهُم وَ قُلوبُهُم اِلی ذِکْرِ ذَ ایمان لِکَ هُدَی الله بِهِی مَن ومَن یُضۡلِلِ الله فَمَا هادٍ

خدا زیباترین حدیث (وحیانی) را (به صورت) کتابی متشابه (که آیاتش همانند با یکدیگرند) نازل کرده. آنان که از پروردگارشان می‌هراسند، پوست‌های بدنشان از آن می‌لرزد و سخت می‌شود (و) سپس پوست‌هاشان و دل‌هاشان سوی یاد خدا نرم می‌گردد. این است هدایت خدا. هر که را بخواهد به آن (قرآن) راه نماید. و هر که را خدا گمراه گذارد او را راهبری نیست.

افامن یتّقی بِوَجۡهِهِۦ سُوۤءَ العذاب یوم وقیله لِلظّالِمین ذوقوا تَکسِبون

پس آیا آن کس که (به جای دست‌ها) با چهره‌ی خود گزند عذاب را (در) روز قیامت به سختی دفع می‌کند (مانند کسی است که از عذاب ایمن است)؟ و به ستمگران گفته شد: «آنچه را که دستاوردتان بوده است بچشید.»

کَذَّبَ الذین مِن قبلهم فَأَتَاهُمُ حیثو یَشعُرون

کسانی (هم) که پیش از آنان بودند تکذیب کردند، و از آنجا که دقت و گمان نمی‌کردند، (نابهنگام) عذاب برایشان آمد.

فَأَذَاقَهُمُ الله الخزی فی الحیوة ولعذاب الآخرة اکبرو لَو کانو یَعْلَمُونَ

پس خدا در زندگی دنیا خواری (و رسوایی) را به آنان چشانید. و اگر می‌دانسته‌اند به‌راستی عذاب آخرت بزرگ‌تر است.

وَ لَقَد ضربنا لِلناس فی هَذا مِن کُلّی مَثَل لَعَلَّهُم یَتذَکَّرُونَ

و بی‌گمان در این قرآن از هرگونه مثلی به‌راستی برای مردمان آوردیم شاید آنان پند گیرند.

قرآن به عربی غیر ذی عِوَج لَعَلَّهُم یَتَّقُونَ

قرآنی روشن(بیان) را بی‌هیچ کژی (فرو فرستادیم). شاید آنان پروا کنند.

ضَرَبَ الله رَجُل فِیهِ شُرَكَاۤءُ مُتَشَـٰكِسُونَ وراجل سلام لیررجُل هل یستویان اکثرهم یَعْلَمُونَ

خدا مَثَلی زده: مردی که چند (تن خواجه) با یکدیگر در (مالکیت) او ناسازگارند. و مردی که تنها فرمانبر یک مرد است؛ آیا این دو در مَثَل همانند یکدیگرند؟ سپاس خدای را. (نه،) بلکه بیشترشان نمی‌دانند.

اِنَّکَ مَیِّت مَیّتُونَ

همانا تو مرده‌ای و آنان همواره مرده‌اند.

ثُمَّ یوم القیامة عِندَ رَبِّکُم تَخْتَصِمُونَ

سپس شما روز قیامت پیش پروردگارتان مجادله خواهید کرد.

اظلم مِمَّن کَذَبَ علی الله وَ کَذّبَ بِصّق اِذ الیس فی جهنم مثوی لِل کافِرین

پس کیست ستمگرتر از کسی که بر خدا دروغ بست، و حق را چون سویش آمد تکذیب کرد. آیا در جهنم جایگاه و پناهگاهی برای کافران نیست؟

والذی جا بِصّق وَصَدَّقَ اولئیک هم

و آن کس که با راستی آمد و بدان تصدیق نمود، همانانند که خود پرهیزگارانند.

ما یَشَاءُونَ عِندَ ذَ ایمان لِکَ جَزَاۤءُ المحسنین

تنها برایشان، هر چه بخواهند پیش پروردگارشان است. این پاداش نیکی‌کنندگان است.

لِیُكَفِّرَ الله انهُم اسوا الذی وَیَجزیَهُم بِأَحسَنِ الذی کانو یَعْمَلُونَ

تا خدا بدترین عملی را که کرده‌اند، از ایشان بزداید، و آنان را به بهترین کاری که می‌کرده‌اند، پاداش دهد.

الیس الله بِكَافٍ عَبْدُهُ وَیُخَوِّفُونَكَ بلاذین مِن ومَن یُضۡلِلِ الله فَمَا هاد

آیا خدا برای بنده‌اش کافی نیست‌؟ حال آنکه (کافران) تو را از آنها که غیر اویند می‌ترسانند و هر که را خدا گمراه گرداند هرگز برایش هیچ راهبری نیست.

ومَن یهدی الله فَمَا مِن مُضِلٍّۗ الیس الله بِعَزِیزِ ذی انتقام

و هر که را خدا هدایت کند هرگز برایش گمراه‌کننده‌ای نیست. مگر خدا عزیز دارای انتقام نیست؟

ولاین سألتهُم خَلَق السَّماء ایمان ته والارض لَیقُولُنَّ قل افَرَأَیتُم ما تَدعون مِن دُونِ الله ارادانیه الله بِضُرّ هل هُنَّ کاشفاتو ضُرِّهِۦۤ اَو ارادنی بِرَحۡمَةٍ هل هُنَّ مُمۡسِكَٰتُ رحْمَتِهِی قل حَسبیَ عَلَیه یَتَوَكَّلُ المتوکلون

و اگر از آنها بپرسی: «چه کسی آسمان‌ها و زمین را آفریده‌؟» بی‌چون به‌راستی گویند: «خدا.» بگو: «آیا پس دیدید اگر خدا بخواهد زیانی به من رساند، آنچه را به جای خدا می‌خوانید، آیا آنان برطرف‌کنندگان زیان‌شان هستند؟ یا (اگر) رحمتی برایم بخواهد آیا آنان بازدارندگان رحمتش می‌باشند؟» بگو: «خدا مرا بس است. توکل‌کنندگان تنها بر او توکل می‌کنند.»

قل یا قومی اعملو علی مَکَانَتِکُم اِنی عامِل فسوف تَعْلَمُونَ

بگو: «ای قوم من! شما بر (حسب) امکانتان (به کژی) عمل کنید، من (نیز) به راستی عمل‌کننده‌ام. پس در آینده‌ای دور خواهید دانست (که)»

مَن یَأتیهِ عذاب یُخزیهِ وَیَحِلُّ عَلَیه عذاب مقیمون

«چه کسی را عذابی که رسوایش می‌کند خواهد آمد و عذابی پایدار بر او حلول می‌کند.»

اِنّا علیک الکتاب لِلناس فَمَنِ اهتدی فَلِنَفۡسِهِۦۖ ومَن ضَلَّ فَإِنَّمَا یَضِلُّ اَنتَ بِوَكِیل

ما همانا (این) کتاب را برای (هدایت) مردم به تمامی حق بر تو فرو فرستادیم. پس هرکس هدایت شود، به سود خود اوست، و هر کس گمراه شود به زیان خودش گمراه می‌شود. و تو بر آنها وکیل نیستی.

الله یتوفی النفس حِینَ وَٱلَّتِی لم تَمُت فی مَنَامِهَا فَیُمۡسِكُ اللتی عَلَیهَا الموت وَیروسِلُ الاخری اجل مسمى اِنَّ فی ذَ ایمان لِکَ لَـَٔایَـٰت لِقومن یتفکرون

خدا جان‌های انسانی مردمان را هنگام مرگشان (به تمامی) همی می‌ستاند، و جان‌هایی را که در خوابشان نمرده‌اند (قبض می‌کند). پس جان‌های آنان را که مرگ را برشان حتمی کرده (برون بدن) نگاه می‌دارد، و آن دیگران را تا هنگامی معین (به زندگی دنیا) باز پس می‌فرستد. قطعاً در این (امر) برای مردمی که می‌اندیشند نشانه‌هایی (از قدرت و رحمت خدا) است.

امی مِن دُونِ الله شُفَعاء قل اولو کانو یَملیکون یَعقیلون

غیر از خدا شفاعتگرانی (برای خودشان) گرفته‌اند؟ بگو: «آیا هر چند اختیار چیزی را ندارند. و خردورزی (هم) نمی‌کنند؟»

لِله الشّفاعه اَللهُ مُلک السَّماء ایمان ته ثُمَّ الیه تورجَعون

بگو: «شفاعت یکسره از آنِ خداست. فرمانروایی آسمان‌ها و زمین تنها برای اوست. سپس تنها سوی او بازگردانیده می‌شوید.»

وَإِذَا ذُکِرَ الله اشمئزت قولوبو الذین یومینون وَإِذَا ذُکِرَ الذین مِن اِزا هم یستبشرون

هنگامی که خدا به تنهایی یاد شود دل‌های کسانی که به آخرت ایمان ندارند، منزجر می‌گردد، و چون کسانی که غیر از اویند یاد شوند، ناگهان ایشان از یکدیگر نوید می‌خواهند.

قُل اللّهُمَّ فَاطِرَ السَّماء ایمان ته ول ارض عالِم الغیب وَالشَّهادِه اَنتَ تَحکُم بین عبادک فی کانو فِیهِ یَخْتَلِفُونَ

بگو: «بارالها! ای پدید آورنده‌ی آسمان‌ها و زمین! دانای نهان و آشکار! تو (خود) در میان بندگانت بر سر آنچه اختلاف می‌کرده‌اند، داوری می‌کنی.»

وَلَاو اَنَّ لِلّذین ظَلَمُوا فی الارض جمیعاً وامثلهو لفداو بِهِی مِن سُوۤءِ العذاب یوم وبدا مِّنَ الله لم یکونوا یَحتَسیبون

و اگر آنچه در زمین است، (یکسره) برای کسانی که ظلم کرده‌اند و نظیرش (نیز) با آن باشد، قطعاً (همه‌ی) آن را برای رهایی خودشان از سختی عذاب روز قیامت فدیه خواهند داد، و آنچه حسابش را (هرگز) نمی‌کرده‌اند (و گمان هم نداشتند) از (جانب) خدا برایشان آشکار می‌گردد.

وبدا لَهُم سَیِّـَٔاتُ کسبوا وَحاق ما کانو بِهِی یستهزئون

و پیامدهای بد آنچه که مرتکب شدند، برایشان آشکار شد، و آنچه را که بدان ریشخند زده‌اند آنان را فرو گرفت.

فَإِذَا مَسَّ الانسان ضُر دَعَانَا ثُمَّ اِزا خَوَّلْنَا مِّنَّا قالَ اِنَّما اوتیتهو علی عِلمی هِیَ ولٰکن اکثرهم یَعْلَمُونَ

پس چون انسان را آسیبی در رسد ما را فرا می‌خواند. سپس چون نعمتی از جانب خود به او عطا کنیم گوید: «تنها آن را به دانش و بینش خویش یافته‌ام.» (نه چنان است) بلکه آن آزمایشی آتشین است ولی بیشترشان نمی‌دانند.

غَد قالَهَا الذین مِن قبلهم اَغنَی ما کانو یَکسِبون

بی‌گمان کسانی که پیش از آنان بودند (نیز) این (سخن) را گفتند، پس آنچه به دست می‌آورده‌اند بی‌نیازشان نکرد.

فَأَصَابَهُم سَیِّـَٔاتُ ولذین ظَلَمُوا هَـٰۤؤُلَاۤءِ سَیُصِیبُهُم سَیِّـَٔاتُ کسبوا وَما بِمُعجِزینَ

پس بدی‌های آنچه مرتکب شده‌اند بدیشان در رسید. و کسانی از این گروه که ستم کردند به زودی بدی‌های آنچه مرتکب شده‌اند، بدیشان خواهد رسید، و آنان درمانده‌کننده(ی ما) نیستند.

اولم یَعْلَمُوا اَنَّ الله یَبسُط الرزق یشا وَ یَقدِرُ اِنَّ فی ذَ ایمان لِکَ لَـَٔایَـٰت لِقومن یومینون

آیا و ندانستند که خدا بی‌چون روزی را برای هرکس که بخواهد، گشاده یا تنگ می‌گرداند؟ قطعاً در این (اندازه‌گیری) برای مردمی که ایمان می‌آورند نشانه‌هایی (ربانی) است.

قل یا بادی الذین اسرافو انفوسهم تَقْنَطُوا مِن رحمت اِنَّ الله یغفر الذنوب اِنَّهُ هُوَ الغفور الرحیم

بگو: «ای بندگان من که بر زیان خودهاشان زیاده‌روی کرده‌‌اند! از رحمت خدا نومید مشوید. بی‌گمان خدا همه‌ی گناهان کوچک را می‌پوشاند. به‌راستی او، (هم)او پوشنده‌ی رحمتگر بر ویژگان است.»

وَ أَنِیبُو اِلی رَبِّکُم وا اَسلیمو مِن قبلی ان یأتیکمُ ثُمَّ تونزورونه

«و پیش از آنکه شما را عذاب در رسد و سپس یاری نشوید، سوی پروردگارتان نوبه نوبه (خود و دیگران را از گناه) باز گردانید، و برایش تسلیم شوید.»

وَتَبِّعُوا احسن مَاۤ انزیل مِّن مِّن قبلی ان یأتیکمُ و شما تَشعُرُونَ

«و پیش از آنکه (ناگهان) و در حالی که حدس نمی‌زنید شما را عذاب در رسد، نیکوترین (کتابی) را که از جانب پروردگارتان سویتان فرود آمده است پیروی کنید.»

ان تَقُولَ یا حسرتا علی فَرَّطتُ فی جَنۢبِ الله وَإِن کُنتُ لامِنو السّاخرین

تا آنکه (مبادا) کسی بگوید: «دریغا بر آنچه در حضور خدا کوتاهی ورزیدم، و من بی‌گمان همواره از مسخره‌کنندگان بوده‌ام.»

اَو تَقُولَ لَو اَنَّ الله هدیانی لَکُنتُ مِنَ المتقین

یا بگوید: «اگر خدا به‌راستی هدایتم می‌کرد، به‌درستی از پرهیزگاران بودم.»

اَو تَقُولَ حِینَ تَرا العذاب لَو اَنَّ لِی کَرَّه فَأَکُونَ مِنَ المحسنین

یا چون عذاب را ببیند، گوید: «کاش مرا برگشتی بود تا از نیکوکاران باشم.»

غَد جائتک آیاتی فَ کَذَّبت بِهَا و استکبرت وَ کُنتَ مِنَ الکافرین

آری، نشانه‌های من همواره برایت آمد. پس با آنها (حق را) تکذیب کردی و تکبر ورزیدی و از کافران بوده‌ای.

وَیوم القیامة تَرا الذین کَذَبُوا علی الله وُجُوهُهُم مسوده الیس فی جهنم مثوی للمتکبرین

و روز قیامت کسانی راکه بر خدا دروغ بستند روسیاه می‌بینی. آیا برای سرکشان پناهگاه و پایگاهی در جهنم نیست‌؟

وَیُنَجِّی الله الذین اتّقوا بِمَفَازَتِهِم یمسّهُمُ ال-سووو هم یَحزَنون

و خدا کسانی را که تقوا پیشه کرده‌اند، نجات می‌دهد. بدی به آنان نمی‌رسد و غمگین (هم) نخواهند گردید.

الله خَـٰلِقُ کُلّی وَهُوَ علی کُلّی شَیء وکیل

خدا آفریدگار هرچیزی است ، و او بر هر چیزی پاسدار (و) کاردار است.

اَللهُ مقاليدُ السَّماء ایمان ته ولذین کَفَرُوا۟ بِـَٔایَـٰتِ الله اولئیک هم الخاسرون

درب‌های بسته و پیوسته‌‌ی آسمان‌ها و زمین تنها از اوست. و کسانی که به نشانه‌های خدا کفر ورزیدند ایشان خودشان زیانکارانند.

قل افغیر الله تأمُرونی اَعْبُدُ ایُّها الجاهلون

بگو: «هان ای نادانان! آیا پس مرا وادار می‌کنید که جز خدا را بپرستم‌؟»

وَ لَقَد اوحیا الیک وَ إِلَى الذین مِن قبلک اشرکت لَیَحطَنَّ عَمَلُكَ وَلَتَکونَنَّ مِنَ الخاسرین

و به‌راستی و درستی به تو و به کسانی که پیش از تو بودند وحی شده است: «اگر شرک بورزی همانا کردارت به‌راستی تباه است و بی‌امان و بی‌چون از زیانکاران خواهی بود.»

بَلِ الله فَبعْد و کن مِّنَ الشاکرین

«بلکه تنها خدا را بپرست و از سپاسگزاران باش.»

وَما قدرُو الله حَقَّ قدرهِی ول ارض جمیعاً قبضته یوم القیامة وَالسَّمَاوَ ایمان ت مطویّات وَتَعَالی عَمَّا یُشْرِکُونَ

و خدا را ‎آنچنان که شایسته‌ی قدر و منزلتش می‌باشد قدر ندانستند. حال آنکه روز قیامت زمین یکسره در قبضه‌ی (علم و قدرت و حکمت) اوست، و آسمان‌ها در هم پیچیده به دست توانای اوست. او منزه و برتر است از آنچه (با وی) شریک می‌گردانند.

وَنُفِخَ فی الصور فَصَعِقَ مَن فی السَّماء ایمان ته ومَن فی الارض اِلا مَن شا ثُمَّ نُفِخَ فِیهِ اخری فَإِذَا هم یَنظُرُونَ

و در صور [:بوق جانکاه] دمیده شد. پس هر که در آسمان‌ها و هر که در زمین است بیهوش در افتاد مگر کسی که خدا خواسته. سپس بار دیگر در آن (بوق جان‌خواه) دمیده شد. پس به‌ناگاه آنان (بر پای) ایستاد‌گان می‌نگرند.

وَأَشْرَقَتِ الارض بِنُورِ رَبِّهَا وَوُضِعَ الکتاب وَجاه‌ایا بل نبیّین وَشْشُهَداء وقضیا بلحق وَهُم یُظلَمون

و زمین به نور پروردگارش روشن شد و کتاب (وحی و اعمال در میان) نهاده گشت و پیامبران و شاهدان آورده شدند و میانشان بحق داوری گشت، در حالی که ایشان مورد ستم قرار نگیرند.

ووففیت کُلُّ نفس ما عَمِلَت وَهُوَ اَعلَم بِمَا یفعَلون

و به هر کسی آنچه انجام داده است بی‌کم و کاست (و برتر از آن) داده شد. و او به آنچه می‌کنند داناتر است.

وسیقه الذین اِلی جهنم زمران اِزا جاآهُهَا فُتِحَت ابو ایمان بُها وَ قالَ لَهُم خَزَنَتُهَا الم یأتیکم رسول مِنکُم یتلون علیکم آیات رَبِّکُم وَیُنذِرُونَكُم لقاء یومیکم حَقَّت کلمه العذاب علی الکافرین

و کسانی که کافر شدند گروه گروه سوی جهنم رانده شدند، تا هنگامی که بدان درآمدند، درهای آن (به رویشان) گشوده شد، و نگهبانانش به آنان گفتند: «مگر فرستادگانی از خودتان برایتان نیامدند حال آنکه آیات پروردگارتان را بر شما می‌خوانند و به دیدار چنین روزی شما را هشدار می‌دهند؟» گفتند: «چرا.» ولی فرمان عذاب بر کافران بحق فرود آمد.

قِیلَ ابو ایمان با جهنم خالدین فَبِئۡسَ مثوی المتکبرین

و گفته شد: «از درهای دوزخ درآیید، حال آنکه جاودانه در آن بمانید. پس چه بد (جایی) است پایگاه دائمی سرکشان!»

وسیقه الذین اتّقوا اِلی الجنّة زمران اِزا جاآهُهَا وَفُتِحَت ابو ایمان بُها وَ قالَ لَهُم سلام علیکم طیبتوم فادخولها خالدین

و کسانی که از پرودگارشان پروا داشته‌اند، گروه گروه سوی بهشت سوق داده شدند، تا هنگامی که بدان رسند و درهای آن (به رویشان) گشوده گردد، و نگهبانان آن به ایشان گویند: «سلام بر شما، خوش آمدید، پس در آن جاودانه درآیید.»

وَ قالُوا لِلَّهِ الذی صَدَقَنَا وعده‌اش وا اورثنا الارض نَتَبَوَّأُ مِنَ الجنّة حیثو فَنِعۡمَ اجر العاملین

و گویند: «سپاس خدایی را که وعده‌اش را برایمان راست گردانید. و سرزمین (بهشت) را به ما به میراث داد. از هر جای آن که بخواهیم جای می‌گزینیم.» پس چه نیک است پاداش عمل‌کنندگان.

وَتَرَى المَلائِکَة حافین حَولِ العَرش یُسَبِّحُونَ بِحَمْدِ وقضیا وقیله لِلَّهِ رَبِّ العالمین

و فرشتگان را می‌بینی که پیرامون عرش در گردشند، و با سپاس پروردگارشان او را تنزیه می‌کنند، و در میانشان [:مؤمنان] حکم به تمامی حق شده و گفته شود: «تمام سپاس برای خدا پروردگار جهانیان است.»