العادیات

والعاديات ضبحاً

سوگند به دوندگان- نفس‌زنان- با صدایی بلند.

فالموریات قدح

پس (سوگند به) به افروزندگان آتش در حال جهش.

فالمغیره ایمان ته صبحان

پس (سوگند به) هجوم‌کنندگان ناگهان (در) صبحگاهان.

فَأَثَرْنَه بِهِی نَعآن

پس با آن (یورش)، گَردی برانگیختند.

فوسطنا بِهِی جَمۡعًا

پس بدان (هجوم)، در دل گروهی درآمدند.

اِنَّ الانسان لِرَبِّهِی لَکَنُود

(که) انسان بی‌امان برای پروردگارش سخت ناسپاس است.

وَإِنَّهُ علی ذَ ایمان لِکَ لَشَهِید

و او خود همواره بر این (ناسپاسی) همی گواه است.

وَإِنَّهُ لِحُبِّ الخیر لشديدون

و بی‌چون او سخت شیفته‌ی مال است.

اَ فَ لا یعلم اِزا بُعثِرا فی القبور

پس مگر نمی‌داند هنگامی که آنچه در گورهاست برانگیخته و بیرون ریخته گردد،

وَحُصِّلَ فی الصدور

و آنچه در سینه‌هاست به‌خوبی برون آورده شود؟

اِنَّ رَبَّهُم بِهِم یومئذ الخبیر

در چنان روزی بی‌گمان پروردگارشان به (حال) ایشان به‌راستی آگاه است.