غافر

حم

حم.

تَنزِیلُ الکتاب مِنَ الله العزیز العلیم

فرو فرستادن تدریجی این کتاب، از جانب خدای عزیز بسیار داناست،

غافر الذنب وقابل التوب شَدید العقاب ذی الطول لا الاه اِلا الیه المصیر

(که) گناه‌بخشِ توبه‌پذیرِ سخت‌کیفرِ فراخ‌نعمت است. خدایی جز او نیست (و) بازگشت تنها سوی اوست.

یوجادلو آیات الله اِلا الذین کَفَرُوا۟ فلا یَغرُرک تَقَلُّبُهُم فی البلاد

جز آنهایی که کفر ورزیدند، (کسی) در آیات خدا ستیزه نمی‌کند. پس جابه‌جا شدن و رفت و آمدشان در شهرها تو را هرگز نفریبد.

کَذَّبَت قبلهم قوم وال احزاب وهمت کُلُّ امت بِرَسُولِهِم لیاخُذوه وجادلوا بِلباطل لِیُدحِضُوا الحق فَأخَذتُهُم فَکیفَ کانا عِقابِ

پیش از اینان قوم نوح و بعد از آنان حزب‌ها(ی کافر) به تکذیب پرداختند. و هر امّتی آهنگ پیامبر خود را کردند، تا او را درگیرند. و به (وسیله‌ی) باطل جدال نمودند تا حقیقت را با آن پایمال کنند. پس آنان را فرو گرفتیم. پس آیا کیفر من چگونه بود؟

وکذا ایمان لِکَ حَقَّت رَبِّک علی الذین اصحابو اَننار

و بدین‌سان فرمان پروردگارت درباره‌ی کسانی که کفر ورزیده بودند، به حقیقت پیوست، که ایشان همواره همدمان آتشند.

الذین یحمیلون العَرش حَولَهُ یُسَبِّحُونَ بِحَمْدِ رَبِّهِم وَیومُنون بِهِی وَیَسْتَغْفِرُونَ لِلّذین وسعت کُلا شَیء رحمتاً واعلم فَغفِر لِلّذین تابو وَتَبَّعُوا سَبِیلَکَ وقیهیم عَذاب ال-جهیم

کسانی که عرش (آفریده‌ی ربانی) را حمل می‌کنند و نیز آنها را که پیرامون آنند (هر دو گروه) با سپاس پروردگارشان (او را) تسبیح می‌گویند و به او ایمان می‌آورند و برای کسانی که گرویده‌اند پوشش می‌خواهند که: «پروردگارمان! تو از جهت علم و رحمت (خود) بر هر چیز احاطه داری، پس برای کسانی که بازگشته و راه تو را دنبال کرده‌اند پوشش بنه و آنها را از عذاب آتش شعله‌ور نگهدار.»

وا ادخلهوم جنّت عدن اللتی وعَدتَّهُم ومَن صَلَحَ آبائهیم وَزوُا ایمان جِهِم وَذُرِّیَّاتِهِم اِنَّکَ اَنتَ العزیز الحکیم

«پروردگارمان! و آنان را در باغ‌هایی (با درختان) سر درهم جاوید که وعده‌شان داده‌ای، با هر که از پدران و همسران و فرزندان و پیروانشان که شایسته‌اند، داخل کن، زیرا تو خود عزیز حکیمی.»

وقیهیمو ومَن تَقی السّیّئات یومئذ فقد رحیمته وَذَ ایمان لِکَ هُوَ الْفَوْزُ العظیم

«و آنان را از بدی‌ها نگه‌دار، و هر که را در آن روز از بدی‌ها نگه‌داری، همانا رحمتش کرده‌ای، و آن همان کامیابی بزرگ است.»

اِنَّ الذین کَفَرُوا۟ یونادَونَ لمق الله مِن مقتکم انفسکم اِذ تودعون اِلی فتکفورون

همانا کسانی که کافر شدند صدا زده می‌شوند که: «به‌راستی غضب شدید خدا از غضب شدید شما نسبت به خودتان سخت‌تر است، چون سوی ایمان فرا خوانده می‌شوید، پس کفر می‌ورزید.»

رَبَّنا امتنا اِثْنَتَیْنِ وا اَحیَتنا اِثْنَتَیْنِ فاعترفنا بِذُنُوبِنَا فَهَل اِلی خُرُوج مِّن سَبِیل

گفتند: «پروردگارمان! دوبار ما را میراندی و دوبار ما را زنده کردی، پس به گناهانمان اعتراف کردیم. پس آیا راه بیرون شدنی (از آتش) هست‌؟»

ذَ ایمان اِزا دُعِیَ الله کفرتم وَإِن یُشْرَک بِهِی فَالحُکم لِلَّهِ العلی الکبیر

این (کیفر از آن جهت است) که چون خدا به راستی به تنهایی‌اش خوانده شود، کفر می‌ورزید؛ و چون به او شرک آورده شود، ایمان می‌آورید. پس (امروز) فرمان از آنِ خدای بسی والای بزرگ است.

هُوَ الذی یوریکُم آیاتِهِی وَیُّنَزِّلُ مِّنَ آسمان رزق وَما یَتاذَکَّرُ اِلا مَن یُنِیبُ

او کسی است که نشانه‌های خود را به شما می‌نمایاند و برای شما از آسمان روزی‌ای می‌فرستد و جز آن کس که همواره سوی خدا رهسپار است (کسی) پند نمی‌گیرد.

فادعو الله مُخْلِصینَ لَهُ الدین وَلَاو کره الکافرون

پس خدا را برای طاعتش پاکدلانه فراخوانید، هر چند کافران را بس ناخوش افتد!

رَفِیعُ الدّرجات ذُو العَرش یُلکی الروح علی مَن یشا عباده‌ی لِیُنذِرَ یوم التلاقی

(خدا) بالا برنده‌ی درجات، خدای عرش (فرماندهی)، به هر کس از بندگانش که خواهد روح (وحی) را، به فرمان خویش می‌فرستد، تا (مردم را) از روز ملاقات (با خدا) هشدار دهد.

یوم بارزون یخفی علی الله مِنهُم لِمَنِ المُلک لِلَّهِ ال-وا ایمان حِدِ القهار

آن روز که آنان آشکارند (و) چیزی از آنها بر خدا پوشیده نیست. امروز فرمانروایی از آنِ کیست‌؟ از خدای یکتای قهّار.

الْیَوْمَ کُلُّ نفس بِمَا ظلم اِنَّ الله سَرِیعُ الحسابی

امروز هر کسی به (موجب) آنچه به دست آورده است کیفر می‌یابد. امروز هرگز ستمی نیست. همانا خدا زودشمار است.

وا انذرهوم یوم الآزفه اِذِ القلوب لَدَى الحناجر کاظمین لِلظّالِمین شفیع یوطاعُ

و آنان را از (آن) روز (رستاخیز) بس نزدیک بترسان. چون (که) جان‌ها(شان) نزدیک گلوگاه‌ها(شان) است، در حالی که اندوه خود را فرو می‌خورند، برای ستمگران نه هیچ یاری است و نه (هیچ) شفاعتگری که شفاعتش پذیرفته شود.

یعلم خاینه الاَعیون وَما تُخفی الصدور

(خدا) نگاه‌های دزدانه و آنچه را که در سینه‌ها(شان) نهان می‌دارند، می‌داند.

والله یقضی ولذین یدعون مِن دُونِهِۦ یَقضون بِشَیۡءٍۗ اِنَّ الله هُوَ السّمیع البصیر

و خدا به حق داوری می‌کند. و کسانی که فروتر از او را می‌خوانند (عاجزند و) به چیزی (درست) داوری نمی‌کنند. همانا خدا، (هم) او بسیار شنوای بس بیناست.

اولم یَسیرُوا فی الارض فَیَنظُرُوا۟ کیف کانا عاقبة الذین کانو مِن کانو هم اشد مِنهُم وااثارن فی الارض فَأخَذَهُم الله بِذُنُوبِهِم وَما کانا مِّنَ الله مِن واق

آیا و در زمین سیر (تاریخی و جغرافیایی) نکردند تا ببینند فرجام کسانی که پیش از آنها بودند چگونه بوده است‌؟ آنان از ایشان نیرومندتر (بوده) و آثاری (پایدارتر) در روی زمین از خود باقی گذاشتند. با این همه، خدا آنان را به کیفر گناهانشان گرفتار کرد و در برابر خدا هیچ نگهبانی نداشتند.

ذَ ایمان لِکَ بِأَنَّهُم تأتیهم رُسُلُهُم بل-بینات فکفارو فَأخَذَهُم اِنَّهُ قوی شَدید العقاب

این (کفر) از آن روی بود، که پیامبرانشان همواره دلایل آشکار برایشان می‌آورده‌اند ولی (آنها) انکار (و انگار) می‌کردند. پس خدا (گریبان) آنان را بر گرفت. همانا او نیرومند سختْ‌پیگرد است.

وَ لَقَد بِـَٔایَـٰتِنَا وسلطان مبین

و به‌راستی موسی را با آیات خود و سلطه‌ای آشکارگر فرستادیم،

اِلی فرعون وَهَـٰمَـٰنَ وقارون ساحر کَذّابٌ

سوی فرعون و هامان و قارون. پس گفتند: «افسونگری (شیّاد و) بس دروغگوست.»

فَلَمَّا جاآهُم بلحق اوکتولو ابناء الذین امنوا وستهیو نساائهُم وَما کَید الکافرین اِلا فی ضلال

پس چون حقیقت را از جانب ما برای آنان آورد، گفتند: «پسران کسانی را که با او ایمان آورده‌اند بکشید و زنانشان را زنده بگذارید و حیا را از آنان سلب کنید.» و (اما) نیرنگ کافران جز در (ژرفای) گمراهی نیست.

وَ قالَ فِرۡعَوۡنُ ذارونی اقتول ولیدع اخافو ان یُبَدِّلَ دینکم اَو ان یُظهِرَ فی الارض الفساد

و فرعون گفت: «مرا واگذارید تا موسی را بکشم و (در این حال) پروردگارش را باید بخوانَد. من به‌راستی می‌ترسم آیین شما را تغییر دهد یا در (این) سرزمین فساد را آشکار کند.»

وَ قالَ موسی اِنی عذت بِرَبِّی مِّن کُلّی مُتَکَبِّر لا یومینو بیوم الحسابی

و موسی گفت: «همانا من از هر متکبّری که به روز حساب ایمان نمی‌آورد به پروردگار خود و پروردگار شما پناه برده‌ام.»

وَ قالَ عالی فرعون یکتم ایمانَه اتقتولون رَجُلًا ان یقول رَبِّیَ الله وقید جاآکُم بل-بینات مِن وَإِن یَک کاذباً فَعَلَیه کَذِبُهُ وَإِن یَک صادقاً یوسیبکم بس الذی یَعِدُکُم اِنَّ الله هُوَ مسرف کَذّابٌ

و مردی مؤمن از خاندان فرعون - در حالی که ایمان خود را (از آنان) نهان می‌داشت- گفت: «آیا مردی را می‌کشید (تنها به این جرم) که می‌گوید پروردگار من خداست‌؟ و به‌راستی برایتان از جانب پروردگارتان دلایل آشکاری آورده و اگر دروغگو باشد دروغش به زیان خود اوست و اگر راستگو باشد (دست کم) برخی از آنچه به شما وعده می‌دهد به شما خواهد رسید. همانا خدا کسی را که زیاده‌رو بس دروغزن است هدایت نمی‌کند.»

یا قومی لکُمُ المُلک الْیَوْمَ ظاهِرینَ فی الارض فَمَن یانصورونا بَأۡسِ الله اِن قالَ فِرۡعَوۡنُ مَاۤ اوریکم اِلا مَاۤ آرا اهدی‌کم اِلا سَبِیلَ الرشاد

«ای قوم من! امروز فرمانروایی از شماست، حال آنکه در (این) سرزمین چیره‌اید. پس چه کسی ما را از بلای خدا - اگر ما را در رسد- حمایت خواهد کرد؟» فرعون گفت: «جز آنچه می‌بینم، به شما نمی‌نمایانم و شما را جز به راه راستین رهنمایی نمی‌کنم.»

وَ قالَ آمنه یا قومی اخافو مثل یوم الاحزاب

و کسی که ایمان آورده بود گفت: «ای قوم من! همانا من از (روزی) مانند روز احزابِ (منکر خدا) بر شما می‌ترسم.»

مِثلا دَب قوم ثَمود ولذین وَما الله یوریدو ظلماً

«(از عادت دیرینه(ای)) همانند قوم نوح و عاد و ثمود و کسانی که پس از آنهایند. و (گرنه) خدا هرگز برای بندگان(اش) ستمی نمی‌خواهد.»

وَ یَا قَومِ اخافو علیکم یوم التنادی

«و ای قوم من! من همواره بر شما از روز ندا دادن به یکدیگر بیم دارم (که میان خدا و دوزخیان و هم میان آنان و بهشتیان سخنانی در پی است).»

یوم توألّونه مُدۡبِرِینَ مِّنَ الله عاصم ومَن یُضۡلِلِ الله فَمَا هاد

«روزی که پشت‌کنان (به عنف) باز می‌گردید. برای شما در برابر خدا هیچ نگهبانی نیست.» و هر که را خدا گمراه کند او را هیچ راهبری نیست.

وَ لَقَد یوسف مِن قبل بل-بینات فَمَا زِلْتُم فی شک مِمّا جاآکُم اِزا هَلَکَ لن یَبۡعَثَ الله کَذَ ایمان لِکَ یُضِلُّ الله هُوَ مسرف مُرتابٌ

و به‌راستی و درستی، یوسف پیش از این نزد شما با دلایل آشکار آمد. پس از آنچه برای شما آورد همواره (غرق) در تردید بودید، تا وقتی که رحلت کرد. گفتید: «خدا بعد از او هرگز فرستاده‌ای را بر نخواهد انگیخت‌.» این‌گونه، خدا هر که را زیاده‌رو شکّاک بی‌مستند است، بی‌راه می‌گذارد.

الذین یوجادلون آیات الله بِغَیْر اتاهم کَبُرَ مقتن عِندَ الله واعنده الذین کَذَ ایمان لِکَ یطبع الله علی کُلّی قَلبی مُتَکَبِّر جَبَّار

کسانی که درباره‌ی آیات خدا - بدون هیچ حجّتی (روشنگر) که برای آنان آمده باشد - مجادله می‌کنند (این ستیزه) در نزد خدا و نزد کسانی که ایمان آورده‌اند (مایه‌ی) خشمی بس بزرگ است. این گونه، خدا بر تمامی دل (هر) متکبّر بس زورگویی مُهر می‌نهد.

وَ قالَ فِرۡعَوۡنُ یَهامَنو اِبنِ لِی صرح لَعْلی ابلغو الاسباب

و فرعون گفت: «ای هامان! برای من آسمان‌خراشی بلند بساز، شاید من به وسیله‌ها برسم؛»

اسباب السَّماء ایمان ته فَأَطَّلِعَ اله وَإِنِّی لَأَظُنُّهُۥ وکذا ایمان لِکَ زُیِّنَ لفرعون سُوۤءُ عَمَلِهِی وَصُدَّ عَنِ وَما کَید فرعون اِلا فی تَبابِن

«وسایل (دست‌یابی به) آسمان‌ها. پس سوی خدای موسی راه یابم و من او را سخت دروغ‌پرداز می‌پندارم.‌» و این گونه برای فرعون، زشتی کارش آراسته گشت و از راه (راست) بازمانده شد و نیرنگ فرعون جز در (ژرفای) تباهی نیست.

وَ قالَ آمنه یا قومی اِتَّبِعُونِ اهدیکم سَبِیلَ الرشاد

و آن کس که ایمان آورد گفت: «ای قوم من! مرا پیروی کنید تا شما را (از بی‌راهه) به راه راهوار شایسته هدایت کنم.»

یا قومی الحیوة دنیا متاعون وَ إِنَّ الآخرة هِیَ دار الْقَرَارِ

«ای قوم من! این زندگی دنیا تنها کالایی (ناچیز) است و همانا آخرت است که سرای پُر قرار پایدار است.»

عَمِلَ فلا یُجزی اِلا مِثْلَهَا عَمِلَ صالح مِّن ذکر اَو اُنثیٰ وَهُوَ مؤمن فَأُو۟لَـٰۤىِٕكَ یَدخُلون الجنّة یُرزَقُونَ فِیهَا بِغَیْر حساب

«هر که بدی کند، جز به مانند آن کیفر نیابد؛ و هر که کار شایسته کند - مرد باشد یا زن – در حالی که ایمان داشته باشد، پس ایشان داخل بهشت می‌گردند و در آنجا بی‌حساب روزی داده می‌شوند.»

وَ یَا قَومِ ادعوکم اِلی انّجوات وَ تَدعونَنی اِلی اَننار

«و ای قوم من! مرا چیست که شما را به نجات فرا می‌خوانم و (شما) مرا به آتش فرا می‌خوانید؟»

تَدعوننی لِأَکفُرَ بالله واشریک بِهِی لَیسَ لِی بِهِی وَأَنَا ادعوکم اِلی العزیز الغفار

«مرا فرا می‌خوانید تا به خدا کافر شوم و چیزی را که بدان علمی ندارم با او شریک گردانم. و من شما را به سوی (آن) عزیز پوشنده(ی نقصان‌ها) دعوت می‌کنم.»

جَرَمَ اَنَّما الیه لَیسَ دعوت فی دنیا فی الآخرة وا اَنَّ مارادونا اِلی الله وا اَنَّ المسرفین هم اصحابو اَننار

«آنچه مرا سوی آن دعوت می‌کنید، ناچار نه در دنیا و نه در آخرت هیچ‌گونه دعوتی (راستا برای الوهیت) ندارد و برگشت ما همانا سوی خداست. و زیاده‌روها، (هم)آنان همدمان آتشند.»

فَسَتَذۡكُرُونَ مَاۤ اقولو وا فَوِّضُ امری اِلی اِنَّ الله بصیر بلعباد

«پس به زودی آنچه را به شما می‌گویم به یاد خواهید آورد و کارم را به خدا می‌سپارم‌؛ بی‌گمان خداست که به (حال) بندگان (خود) بسی بیناست.»

فَوَقْیَ الله سَیِّـَٔاتِ مَکَرُوا وَحاق بِئالی فرعون سُوۤءُ العذاب

پس خدا او را از پیامدهای بد آنچه نیرنگ می‌کردند نگه‌داشت و فرعونیان را بدی عذاب فرو گرفت.

یُعرَضون عَلَیهَا غُدُوّن وعشیا وَیوم تَقُومُ الساعه ادخیلوا آل فرعون اشد العذاب

(اینک هر) صبح و شام بر آتش نمایش داده می‌شوند و روزی که رستاخیز بر پا شود (فریاد می‌رسد که:) «فرعونیان را در سخت‌ترین (انواع) عذاب در آورید.»

وَإِذ یَتَحاجّون فی اَننار فَیَقُولُ الضعفا لِلّذین کُنّا لَکُم تَبَعاً فَهَل مغْنون عنا نصیباً مِّنَ اَننار

و آن‌گاه که در آتش با یکدیگر محاجه و نزاع می‌کنند، مستضعفان به مستکبران می‌گویند: «ما همواره پیرو شما بوده‌ایم، پس آیا می‌توانید بخشی از این آتش را از ما برگیرید؟»

قالَ الذین کُل اِنَّ الله غَد حکم بین العباد

کسانی که گردنکشی کردند، گفتند: «(اکنون) همه‌ی ما در آن (آتش) می‌باشیم. خدا بی‌گمان میان بندگان (خود) داوری کرده است.»

وَ قالَ الذین فی اَننار لِخَزَنَةِ جهنم اُدعو رَبُّکُم یُخَفِّف عنا یومن مِّنَ العذاب

و کسانی که در آتش‌اند، به نگهبانان جهنّم گفتند: «پروردگارتان را بخوانید تا زمانی اندک از این عذاب را از ما تخفیف دهد.»

قالوا اولم تَک تأتیکم رسولکم وَما دعا الکافرین اِلا فی ضلال

گفتند: « و مگر پیامبرانتان با نشانه‌ها(ی روشن) فراسویتان نمی‌آمدند؟» گفتند: «چرا.» گفتند: «پس بخواهید. و درخواست کافران جز در (ژرفای) گمراهی نیست.»

لَنَنصُرُ رُسُلَنَا ولذین امنوا فی الحیوة دنیا وَیوم یَقُومُ الاشهد

همانا ما فرستادگان خود و کسانی را که گرویده‌اند، در زندگی دنیا و روزی که گواهان بر پای می‌ایستند به‌راستی یاری می‌کنیم.

یوم ینفعو الظالمین معذرتهم وَلَهُمُ اللنت وَلَهُم سُوۤءُ الدّار

(همان) روزی که ستمگران را پوزششان سودی ندهد و برای آنان تنها لعنت است و برایشان بدی آن سراست‌.

وَ لَقَد اتینا موسی وا اورثنا بَنِیۤ اسرا ایمان ایل الکتاب

همانا موسی را هدایت دادیم و به فرزندان اسرائیل تورات را به میراث نهادیم.

هُدَن وَذیکرا لِاُولی ال-با-بی

حال آنکه رهنمود و یادواره‌ای برای خردمندان ویژه است.

فاصبر اِنَّ وعده الله حَقّ واستغفر لِذَنۢبِكَ وَ سَبِّح بِحَمْدِ رَبِّک بِلعشی والابکار

پس صبر کن که به‌راستی وعده‌ی خدا حق (و) پای برجا است و برای کار دنباله‌دارت پوشش بخواه و به سپاس پروردگارت، شامگاهان و بامدادان ستایشگر باش.

اِنَّ الذین یوجادلون آیات الله بِغَیْر اِن فی صُدُورِهِم اِلا کبرون ما بیبالاغیه فَستَعِذ اِنَّهُ هُوَ السّمیع البصیر

بی‌گمان آنان که درباره‌ی نشانه‌های خدا - بی آنکه حجّتی برایشان آمده باشد - به مجادله بر می‌خیزند، در دل‌هایشان بجز خودبزرگ‌بینی (خیالی) چیزی نیست، که هرگز به آن رسنده نیستند. پس به خدا پناه جوی (که) همانا، (هم)او بس شنوای بسیار بیناست.

لخْلُکُ السَّماء ایمان ته ول ارض خَلق الناس ولٰکن اکثر الناس یَعْلَمُونَ

همواره آفرینش آسمان‌ها و زمین بزرگتر از آفرینش مردم است، ولی بیشتر مردم نمی‌دانند.

وَما الاعمی البصیر ولذین امنوا وَ عَمِلُوا الصالحات المسیح قلیلاً ما تَتَذَكَّرُونَ

و نابینایان و بینایان یکسان نیستند، و کسانی که ایمان آورده و کارهای شایسته کرده‌اند (یکسان) نیستند و نه بزه‌کاران. چه اندک یاد می‌کنید.

اِنَّ الساعه لعاتیه لا رَیۡبَ فِیهَا ولٰکن اکثر الناس یومینون

بی‌چون ساعت (رستاخیز) به‌راستی آمدنی است (و) در آن شکی مستند نیست، ولی بیشتر مردمان ایمان نمی‌آورند.

وَ قالَ رَبُّکُمُ ادونی استجیب اِنَّ الذین یستکبرون عِبَادَتِی سَیَدخُلُونَ جهنم داخِرینَ

و پروردگارتان فرمود: «مرا بخوانید تا شما را اجابت کنم. در حقیقت، کسانی که از پرستشم کبر می‌ورزند، به زودی در دوزخ به خواری در آیند.»

الله الذی جَعَلَ لکُمُ اللیل لِ تَس کُنو فِیهِ مبصرا اِنَّ الله لَذُو فضْلین علی الناس ولٰکن اکثر الناس یَشکُرون

خداست که شب را برایتان پدید آورد، تا در آن آرام گیرید و روز را بینایی‌بخش (قرار داد). همانا خدا بر (سرو سامان) مردمان، بسیار صاحب فضیلت است ولی بیشتر مردم سپاس نمی‌دارند.

ذَ ایمان لِکُم الله رَبُّکُم خَـٰلِقُ کُلّی شَیء الاه اِلا فَأَنَّىٰ توفکونا

این است خدا، پروردگار شما (که) آفریننده‌ی هر چیزی است. خدایی جز او نیست. پس چگونه و چه زمانی (از او) به دروغ باز گردانیده می‌شوید؟

کَذَ ایمان لِکَ یوفکو الذین کانو بِـَٔایَـٰتِ الله یحجدون

کسانی که نشانه‌های خدا را انکار (و انگار) می‌کرده‌اند این‌گونه (از خدا) رویگردان می‌شوند.

الله الذی جَعَلَ لکُمُ الارض قَرَارࣰا والسماء بِناء وصورکم فَأَحۡسَنَ وَرَزَقَکُم مِّنَ ذَ ایمان لِکُم الله فَتَبارَکَ الله رَبُّ العالمین

خدایی که زمین را برای ما قرارگاه (شایسته‌ی سکونت) نهاد و آسمان را (بر فرازش) بنیانی قرار داد و شما را صورتگری کرد و صورت‌های شما را نیکو نمود و از چیزهای پاکیزه به شما روزی داد. این است خدا پروردگارتان. پس (بلندمرتبه و بزرگ و) مبارک است خدا، پروردگار جهانیان.

هُوَ الحی لا الاه اِلا هُوَ فادعوه مُخْلِصینَ لَهُ لِلَّهِ رَبِّ العالمین

اوست تنها زنده‌ی پاینده (و) خدایی جز او نیست. پس او را -در حالی‌که دین (خود) را برای وی بی‌‌آلایش گردانیده‌اید- بخوانید. سپاس(ها همه) ویژه‌ی خدا، پروردگار جهانیان است.

قل اِنی نُهِیتُ اعبد الذین تَدعون مِن دُونِ الله لَمَّا جاآنی البیّنات مِن رَّبِّی وَ أَمِرتُ اسلم لرّب العالمین

بگو: «من همواره نهی شده‌ام از اینکه جز خدا کسانی را که (شما) می‌خوانید پرستش کنم‌. هنگامی که از جانب پروردگارم مرا دلایل روشن رسیده، امر شده‌ام که تنها فرمانبردار پروردگار جهانیان باشم.»

هُوَ الذی مِّن تراب ثُمَّ مِن نطفه ثُمَّ ثُمَّ یُخْرِجُکُم طفلا ثُمَّ لِتَبْلُغُوا اشدکم ثُمَّ تا باشید شُیُوخاً وَمِنکُم مَن یُتَوَفَّىٰ مِن وَلِتَبلُغوا اجلن ولعلکم تَعقیلون

اوست کسی که شما را از خاکی آفرید، سپس از نطفه‌ای، آن‌گاه از علقه‌ای و بعد شما را (به صورت) کودکی برمی‌آورَد و تا به نیروهایتان برسید (و) پس (از آن) سالخورده باشید. و از میان شما کسی است که مرگ پیش‌‌رس می‌یابد. و برای اینکه به مدتی که مقرّر است برسید و شاید اندیشه کنید.

هُوَ الذی یُحیی وَیُمیتو فَإِذَا قَضا امران فَإِنَّمَا یقول کُن فَیكُونُ

او همان کسی است که زنده می‌کند و می‌میراند. پس چون به چیزی حکم کند، همین قدر به آن می‌گوید: «شو‌» ، پس (بی‌درنگ) می‌شود.

الم تَرَ اِلی الذین یوجادلون آیات الله اَنّی یُصْرَفُونَ

آیا کسانی را که در (ابطال) آیات خدا مجادله می‌کنند ندیدی (که) تا کجا و تا کی (از حقیقت آیات الهی منحرف) می‌شوند.

الذین کَذّبو بل‌کتابی بِهِی فسوف یَعْلَمُونَ

کسانی که کتاب (خدا) و آنچه را که فرستادگان خود را بدان گسیل داشته‌ایم، تکذیب کردند. پس در آینده‌ای دور خواهند دانست‌؛

اِذِ الاغلال اَعناقِهیم و‌السّـٰسِلُ یُسحَبُونَ

هنگامی که غُل‌ها در گردن‌هایشان است و (نیز) زنجیرها، حال آنکه (با آن‌ها) کشانیده می‌شوند.

فی الحمیم ثُمَّ فی اَننار یوسجورون

در میان جوشاب سپس در آتش (پرهیجان) بریان می‌گردند.

ثُمَّ قِیلَ لَهُم اَینَ تُشْرِکُونَ

سپس به آنان گفته شد: «آنچه را در برابر خدا شریک می‌ساختید کجایند؛»

مِن دُونِ ضلّو عنا بل لم نَکُن ندوا مِن قبل کَذَ ایمان لِکَ یُضِلُّ الله الکافرین

«بجز خدا؟!» گفتند: «گمشان کردیم، بلکه پیشتر (هم) ما چیزی را (جز خدا به خدایی) نمی‌خواندیم.» این‌گونه خدا کافران را بی‌راه می‌گذارد.

ذَ ایمان بِمَا تَفرَحون فی الارض بِغَیْر الحق وَبِمَا تمرحون

این (عقوبت) بدین جهت است که در زمین به ناروا شادی و سرمستی می‌کردید و اینکه در خوشحالی زیاد می‌نازیدید.

ابو ایمان با جهنم خالدین فَبِئۡسَ مثوی المتکبرین

از درهای دوزخ جاودانه در آیید، پس چه بد است اقامتگاه سرکشان.

فاصبر اِنَّ وعده الله فَإِمَّا نُرِیَنَّكَ بس الذی نَعِدُهُم اَو نَتَوَفَّیَنَّكَ فَإِلَینا یورجاون

پس صبر کن که همانا وعده‌ی خدا حق است. پس اگر به‌راستی پاره‌ای از آنچه را که به آنان وعده داده‌ایم بی‌گمان به تو بنمایانیم و یا تو را از دنیا بی‌چون بیرون ببریم، در هر صورت آنان سوی ما بازگردانیده می‌شوند.

وَ لَقَد رسول مِّن قبلک مَن قَصَصنا علیک وامِنْهُم مَن لم نقصص وَما کانا لِرَسُولٍ ان یاتی بِـَٔایَةٍ اِلا بِإِذنی فَإِذَا جا امر الله قُضِیَ بلحق وَخَسِرَ هُنالِک المبطّلون

و همانا به‌راستی پیش از تو فرستادگانی را فرستادیم (و ماجرای) برخی از آنان را بر تو حکایت کردیم و برخی از ایشان را بر تو حکایت نکردیم‌. و هیچ فرستاده‌ای را (چنان) نبوده است که نشانه‌ای آورد جز به اذن خدا. پس هنگامی که فرمان خدا در رسد بحق داوری شود و آنجاست که باطل‌کنندگان (حق) زیان می‌کنند.

الله الذی جَعَلَ لکُمُ الانعام لِتَرکِبُوا مِنها وامنا تَأکُلون

همان خدایی که چهارپایان نعمت‌وار را برایتان نهاد، تا از برخی از آنها سواری گیرید و از برخی از آنها می‌خورید.

ولکم فِیهَا مَنافِعُ عَلَیهَا حاجه فی صُدُورِكُم وعلیها و علی الفُلک تحملون

و در آنها برای شما سودهایی است. و برای اینکه بر آنها به نیازی که در سینه‌هایتان است برسید، و بر آنها و بر کشتی‌ها حمل می‌شوید.

وایوریکوم آیاتِهِی فَأیَّ آیات الله تُنکیرُونَ

و نشانه‌های خویش را به شما می‌نمایاند، پس کدام یک از نشانه‌های خدا را انکار (و انگار) می‌کنید؟

افلم یَسیرُوا فی الارض فَیَنظُرُوا۟ کیف کانا عاقبة الذین مِن اکثر مِنهُم وا اشد وااثارن فی الارض اَغنَی ما کانو یَکسِبون

آیا پس در (تاریخ و جغرافیای) زمین نگشته‌اند، تا ببینند فرجام کسانی که پیش از آنان بودند چگونه بوده است‌؟ (آنان) بیشتر از اینان و در نیرویی و در آثاری در زمین، استوارتر بودند و (اما) آنچه به دست می‌آورده‌اند، به حالشان سودی نبخشید.

فَلَمَّا جاآتهم رُسُلُهُم بل-بینات فَرِحُوا۟ بِمَا مِّنَ وَحاق ما کانو بِهِی یستهزئون

پس چون پیامبرانشان دلایل آشکار برایشان آوردند، به آن چیز (مختصری) از دانش که نزدشان بود خرسند شدند و (سرانجام) آنچه به مسخره می‌گرفتند آنان را فرو گرفت.

فَلَمَّا رأوا بَأۡسَنَا قالوا آمَنَّا بالله وَ کَفَرنَا بِمَا کُنّا بِهِی مشرکین

پس چون سختی (عذاب) ما را دیدند گفتند: «فقط به خدا ایمان آوردیم و بدانچه با او شریک می‌گردانیدیم کافریم.»

فَلَم یَک یانفاعوهوم ایمانوهوم لَمَّا رأوا الله اللتی غَد خَلَت فی وَخَسِرَ هُنالِک الکافرون

پس هنگامی که عذاب ما را مشاهده کردند، دیگر ایمانشان برایشان سودی نداشت. سنّت خدا را که از (دیر باز) درباره‌ی بندگانش چنین جاری شده (پروا بدار) و آنجاست که کافران زیان کرده‌اند.