الغاشیه

هل اتیاک حَدیث الغاشیه

آیا تو را داستان (حادثه‌ی فراگیر) بس پوشنده(ی چهره‌ها) رسیده است‌؟

وُجُوه یومئذ خَـٰشِعَةٌ

در چنان روزی، چهره‌هایی زبونند؛

عامله ناصبه

تلاش‌کننده‌ی رنج‌برنده‌اند؛

تصلی نارًا حامیه

آتشی بس سوزان را شعله زنند؛

تسقی عین انیه

از چشمه‌ای داغ (و) جوشان لبریز، نوشانیده شوند؛

لَیسَ لَهُم طَعام اِلا مِن ضَریع

خوراکی جز آنچه به تضرعشان آوَرَد ندارند؛

لا یُسْمِنُ یُغنی مِن جوع

(خوراکی که) نه فربه کند و نه از گرسنگی بی‌‌نیاز کند؛

وُجُوه یومئذ ناعمه

در آن روزگاران چهره‌هایی شادابند؛

لِسَعیهَا

برای کوشش خود خشنودند؛

فی جنّت عالیه

در بهشتی بالا و والایند؛

لا تَسمَع فِیهَا لاغیه

سخن بیهوده‌ای در آنجا نشنوند؛

فِیهَا عین جارِیَة

در آن چشمه‌ای روان است؛

فِیهَا سُرُر مرفوعه

در آن تخت‌هایی بلند است؛

وا اکوابن موضوعه

و قدح‌هایی بی‌دسته نهاده شده؛

وَنَمَارِقُ مَصفوفَه

و نازبالش‌هایی پهلوی هم، چیده شده؛

وَزَرَابِیُّ مَبْثُوثَةٌ

و فرش‌‌هایی (زربفت)، پراکنده و گسترده.

اَ فَ لا یَنظُرُونَ اِلی الابل کیف خُلِقَت

آیا پس به شتر نمی‌نگرند، (که) چگونه آفریده شده‌؟

وَ إِلَى آسمان کیف رُفِعَت

و سوی آسمان که چگونه برافراشته شده‌؟

وَ إِلَى الجبل کیف نُصِبَت

و سوی کوه‌ها که چگونه (بر زمین) نصب شده‌اند؟

وَ إِلَى الارض کیف سُطِحَت

و به زمین که چگونه گسترده شده‌؟

فَذکّیر اِنَّما اَنتَ مُذَكِّر

پس یادآور باش که تو، تنها، یادآورنده‌ای (و)

لست بِمُصَیْطِر

بر آنان تسلّطی نداری.

اِلا مَن تَوَلّی وَ کَفَرَ

مگر کسی که روی گردانید و کفر ورزید.

فَیُعَذِّبُ الله العذاب الاکبر

پس خدا او را به بزرگ‌ترین عذاب تعذیب کند.

اِنَّ الینا ایابَهُم

بی‌گمان بازگشت آنان تنها سوی ماست.

ثُمَّ اِنَّ عَلَینا حِسَابَهُم

سپس حسابشان بی‌امان تنها بر ماست.