ان-نجم

وَالنَّجْمِ اِزا هوا

سوگند به اختر فروزان‌[:قرآن و آورنده‌اش] آن هنگام که فرود آمد؛

ضَلَّ وَما غوی

(که) همنشین شما نه گمراه شده و نه در نادانی بر عقیده‌ی فاسدی است؛

وَما یَنطِقُ عَنِ

و از سر هوا(ی نفس، یا هوای عقل یا هوای مشورت) هرگز سخنی نمی‌گوید.

هُوَ اِلا وحی یُوحَىٰ

گفتارش (و کردار و رفتارش) بجز وحی‌ای که (به او) وحی می‌شود نیست.

شَدید القوی

آن را (خدای) شدیدالقُوا به او آموخت.

ذُو مِرَّه فَستَوی

او خود مرور کرده‌ای مستحکم (و) نیرومند است‌. پس (مسلّط بر جهان) ایستاد.

وَهُوَ بلافوق الاعلی

حال آنکه او در افق اعلی است.

ثُمَّ دَنَا فَتَدَلَّىٰ

سپس به خدا نزدیک شد؛ پس به او درآویخت و نزدیکتر شد.

فَكَانَ قابَ قوسَینی اَو ادنی

پس (فاصله‌اش) به قدر (اتصال) دو (انتهای) کمان یا نزدیکتر از آن بود.

فَأَوْحیٰ اِلی مَاۤ اوحی

پس (همان خدای شدیدالقوا) به بنده‌اش آنچه را باید وحی فرماید وحی فرمود.

کَذَبَ الفؤاد رأیٰ

آنچه را دل لبریز از شعله‌ی نور(ش) دید انکار(ش) نکرد.

آفا تومارونهو علی یَرَىٰ

آیا پس در آنچه می‌بیند با او جدال می‌کنید؟

وَ لَقَد رَءَاهُ نزلة اخری

و همواره در حال فرود آمدنی دیگر هم، او را (با دل فروزانش) دید.

عِندَ سدره المنتهی

نزد سدرةالمنتهی [:آخرین مکان و مکانت عالم امکان].

عِندَهَا جنّت

(که) بهشت جاودان نزد آن است.

اِذ یَشیا سدره یَغشَی

چون «سدره» را آنچه می‌پوشد، می‌پوشدش.

زاغ البَصَر وَما طغی

دیده(اش) منحرف نگشت و از حدّ در نگذشت.

لقد آیات رَبِّهِ

بی‌گمان (برخی) از آیات بزرگ پروردگار خود را همچنان بدید.

افَرَءَیتُمُ الله والعزی

پس آیا شما (هم) لات و عزّی را دیدید؟

وَمَنَوٰةَ الثالثه الاخری

و (هم) منات‌، (آن) سومین دیگر را.

الکمو الذکر وَلَهُ الانثی

آیا (به خیالتان) برای شما پسر است و برای او دختر؟

تِلکه اِذا قسمت ضِیزِیا

این قسمت و بخشی است بسی ستم‌کارانه (و نابرابر).

هِیَ اسماء سَمَّیْتُمُوهَا اَنْتُم وااباوکم انزل الله بِهَا مِن سلطان اِن یَتَّبِعُونَ اِلا الظنّا وَما تَهۡوَى النفس وَ لَقَد جاآهُم مِّن رَبّیهِمُ الهدیٰ

(این بتان) جز نام‌هایی (تهی) بیش نیستند که شما و پدرانتان برایشان (این گونه) نامگذاری کرده‌اید (و) خدا بر (حقّانیت) آنها هیچ دلیل چیره‌گری نفرستاده است‌. (آنان) جز گمان و آنچه را که دلخواهشان است پیروی نمی‌کنند، به‌راستی (و) درستی از جانب پرودگارشان برایشان هدایت آمده‌.

اَم لِل اِنسان تَمَنَّی

برای انسان است آنچه را آرزو کرد؟

فَلِلَّهِ الآخرة ول-علیا

پس آن سرا و این سرا تنها از آنِ خداست.

وکم مِّن مَلَک فی السَّماء ایمان ته تُغنِی شَفَـٰعَتُهُمۡ شَیۡـًٔا اِلا بعد ان یاذن الله یشا وَیَرضا

و چه بسیار فرشتگانی که در آسمان‌هایند حال آنکه شفاعتشان به کاری نیاید، مگر پس از آنکه خدا برای هر که خواهد و خشنود باشد اجازه دهد.

اِنَّ الذین یومینون بِٱلۡـَٔاخِرَةِ لَیُسَمُّونَ المَلائِکَة تَسۡمِیَةَ الانثی

کسانی که به آخرت ایمان نمی‌آورند، بی‌گمان، هم‌آنان، فرشتگان را در نامگذاری به نام مؤنث نام می‌نهند.

وَما بِهِی عِلْمِن اِن یَتَّبِعُونَ اِلا وَ إِنَّ الظنّا یُغنی مِنَ الحق

و ایشان را به این (کار) هیچ (بینش و) دانشی نیست. جز گمان را پیروی نمی‌کنند، و گمان از حقیقت سود و بهره‌ای ندهد.

فَأَعۡرِضۡ عَن مَن تَوَلّی عَن ذکْرِنا وَلَم یورِد اِلا الحیات دنیا

پس، از هر کس که از یاد ما روی برتافته و جز زندگی دنیا را نخواسته، روی برتاب.

ذَ ایمان لِکَ مبلغهم مِّنَ العلم اِنَّ رَبَّک هُوَ اَعلَم بِمَن ضَلَّ عَن سَبِیلِهِۦ وَهُوَ اَعلَم بِمَنِ اهتدی

این همان رسایی (نارسای) دانش آنان است. همواره پروردگار تو، خود به (حال) کسی که از راه او منحرف شده داناتر و او به کسی که راه یافته (نیز) آگاه‌تر است.

ولِلَّهِ فی السَّماء ایمان ته وَما فی الارض لِیَجزیَه الذین اساو بِمَا وَیَجزیَه الذین احسنو بِالحُسنی

و هر چه در آسمان‌ها و هر چه در زمین است تنها از خداست، تا کسانی را که بد کرده‌اند، به آنچه انجام داده‌اند کیفر دهد و آنان را که نیکی کرده‌اند، به نیک‌تر (از آن) پاداش دهد.

الذین یَجتَنِبون کبایر ال-ایثمی وال فوا ایمان حِشَ اِلا اللمم اِنَّ رَبَّک و ایمان سِعُ هُوَ اَعلَم بکم اِذ مِّنَ الارض وَإِذ اَنْتُم اجنّه فی بُطُونِ اُمّاهاتیکُم فلا تزکوا هُوَ اَعلَم بِمَنِ اتّقی

آنان که از گناهان بزرگ و بزرگتر [:تجاوزگر] - جز لغزش‌های کوچک - خودداری می‌ورزند، پروردگارت (نسبت به آنها) پوششی فزاینده دارد. چون شما را از زمین پدید آورد، و چون در شکم‌های مادرانتان (در زهدان‌هاشان) نهفته بودید، به (حال) شما داناتر است، پس خودهاتان را پاک مشمارید. او به (حال) کسی که پرهیزگاری کرده داناتر است.

افَرَایتا الذی تَوَلّی

آیا پس آن کس را که (از حق) روی برتافته دیدی‌؟

وَأَعْطَىٰ قلیلاً وا اکدی

اندکی بخشید و (از مابقی) بخل ورزید.

ا ایندهو عِلْمُ الغیب فَهُوَ

آیا نزدش علم غیب است؛ پس (هم)او (آن را) می‌بیند؟

اَم لم یُنَبَّأ بِمَا فی صُحُفِ

یا بدانچه در صحیفه‌های موسی است خبر نیافته است‌؟

ابراهیم ایمان هیما الذی وَفّا

و (نیز در صحیفه‌های) ابراهیم که به خوبی (در انجام رسالتش) وفا کرد.

الا تَزِرُ وَزیرِه وزره اخری

که هیچ بردارنده‌ی باری، بار (گناه) دیگری را بر نمی‌دارد.

وَأَن لَیسَ لِل اِنسان اِلا سعی

و اینکه برای انسان جز حاصل تلاش خودش نیست.

وا اَنَّ سَعیهُ سَوۡفَ یورا

و همواره (نتیجه‌ی) کوشش او به زودی (در برزخ) دیده خواهد شد.

ثُمَّ یوجزاه الجزاء الاوقی

سپس - هر چه تمام‌تر- بدان (در قیامت) پاداش داده شود.

وا اَنَّ اِلی رَبِّک المنتهی

و اینکه به‌راستی فرجام (کار) سوی پروردگار تو است.

وَأَنَّهُۥ هُوَ اضحک وَ أَبْکَیا

و اینکه به‌راستی اوست که خنداند و گریاند.

وَأَنَّهُۥ هُوَ امات واحیاء

و اینکه به‌راستی (هم)او میرانْد و زنده کرد.

وَأَنَّهُۥ خَلَق الزوجین الذکر

و هم اوست که به درستی دو نوع آفرید: نر و ماده.

مِن نطفه اِزا تُمنیا

از نطفه‌ای آن هنگام که (ضمن منی) می‌جهد.

وا اَنَّ عَلَیه اننشأه

و هم پدید آوردن (عالم) دیگر به‌راستی تنها بر (عهده‌ی) اوست.

وَأَنَّهُۥ هُوَ اَغنَی وَأَقنَی

و هم اوست که (شما را) بی‌نیاز کرد و کفایت بخشید.

وَأَنَّهُۥ هُوَ رَبُّ الشعرى

و هم اوست که پروردگار (ستاره‌ی) «شعری‌» است.

اهلک عاداً الاولی

و هم اوست که عادیان نخستین را هلاک کرد.

وثمودا ابقی

و ثمودیان را (نیز هلاک کرد،) پس (کسی از آنان را) باقی نگذاشت.

وقوم مِّن اِنَّهُم کانو هم اظلم وا اطغی

و پیشتر (از همه‌ی آنان) قوم نوح را، (که) بی‌گمان آنان ستمگرترین (ستمگران) و سرکش‌ترین (سرکشان) بودند

وَلمُؤتَفِکَةَ اهوی

و دروغ‌پردازان را فرو افکند.

فَغَشَّىٰهَا غَشَّی

پس پوشاند بر آنان (از باران گوگردی) آنچه پوشاند.

فَبِأَیِّ الائی رَبِّک تَتَمَارِیا

پس به کدام یک از نعمت‌های پروردگارت تردید داری‌؟

هَذا نذیر مِّنَ ان-نذر

این (پیامبر نیز) بیم‌دهنده‌ای از (جمله‌ی) بیم‌‌دهندگان نخستین است.

اَزِفَت الازفه

نزدیک‌شونده [:رستاخیز] نزدیک شد.

لَیسَ لَهَا مِن دُونِ الله کاشِفَةٌ

جز خدا کسی آشکارکننده‌ی آن (از نهان) نیست.

افامین هَذا تعجبون

آیا پس از این سخن عجب دارید؟

وَتَضحَکون تَبکون

و می‌خندید و نمی‌گریید؟

و شما سَـٰمِدُونَ

و شما در لهو، متکبر و سر به هوایید.

فاسجودو لِلَّهِ واعبودو

پس برای خدا سجده کنید و هم‌او را بپرستید.