جن

قل اوحیا الیه اَنَّهُ اِستَمَعَ نَفَر مِّنَ الجن فقالو سَمِعْنَا قرآن عجباً

بگو: «به من وحی شده است که به‌راستی تنی چند از جنّیان گوش فرا داشتند. پس گفتند: به‌درستی ما قرآنی شگفت‌آور را شنیدیم،»

یهدی اِلی الرشد فَـَٔامَنَّا وَلَن نُشْرِک بِرَبِّنَا احد

«(که) به راه راست هدایت می‌کند، پس به آن ایمان آوردیم و هرگز احدی را شریک پروردگارمان قرار نخواهیم داد.»

وَأَنَّهُۥ تعالی جَدُّ رَبّینا اتخاذ صاحبه وَلَدَن

«و اینکه پروردگار بسی والاست، (و) همسر و فرزندی اختیار نکرده است.»

وَأَنَّهُۥ کانا یقول سَفِیهُنَا علی الله شَطَطَن

«و اینکه بی‌گمان کم‌‌خردمان، درباره‌ی خدا سخنانی یاوه و پراکنده می‌سراییده است.»

وَأَنَّا ظَنَنَّا ان لن تَقُولَ الانصو وَالجِن علی الله کذبان

و اینکه ما بسی پنداشتیم که انس و جنّ هرگز بر خدا دروغی نمی‌بندند.»

وَأَنَّهُۥ کانا رِجال مِّنَ الانسی یَعوذون بِرِجَال مِّنَ الجن فَزَادُوهُم رَهَقࣰا

«و اینکه مردانی از آدمیان به مردانی از جنّیان بسی پناه می‌برده‌اند، پس قاهرانه (در گمراهیشان) افزودند.»

وا اَنَّهُم ظَنُّوا ظَنَنتُم ان لن یَبۡعَثَ الله احد

«و اینکه آنان (نیز) آن‌گونه که (شما) پنداشته‌اید، همواره گمان بردند که خدا هرگز کسی را زنده نخواهد گردانید.»

وَأَنَّا لامسنا آسَسَماء فَوَجْدْنا مُلِئَت حَرَساً شَدِیداً وَشُهَن

«و اینکه ما بی‌گمان بر آسمان دست یافتیم، پس آن را پر شده از نگهبانان و پاسداران توانا و نیزه‌های آتشین یافتیم.»

وَأَنَّا کُنّا نقعُد مِنها مقاعده لِلسَّمِع فَمَن یستعم الانا یَجِد شِهَابࣰا رَصَد

«و اینکه، به‌راستی (در آسمان) برای شنیدن، همواره در جایگاه‌هایی (به کمین) می‌نشسته‌ایم، پس اکنون هر که بخواهد به گوش باشد، (تیر) شهابی در کمین خود می‌یابد.»

وَأَنَّا نَدۡرِیۤ اشَرّون اوریدا بِمَن فی الارض اَم اراده بِهِم رَشَد

«و اینکه ما به درستی نمی‌دانیم آیا برای کسانی که در زمینند، بدی خواسته شده یا پروردگارشان برایشان رشد و نموی خواسته است‌؟»

وَأَنَّا مِنَّا الصالحون وَمِنَّا دونان ذَ ایمان کُنّا طَرَاۤىِٕقَ قِدَدن

«و اینکه به‌راستی از میان ما برخی شایستگانند و برخی دونشان [:ناشایستگان]. ما فرقه‌هایی جدای از یکدیگر بوده‌ایم.»

وَأَنَّا ظَنَنَّا ان لن نُعجِزَ الله فی الارض وَلَن نُعجِزَهُ هَرَبَن

«و اینکه ما گمان شایسته‌ای داشتیم که هرگز نمی‌توانیم در زمین خدای را به ستوه آوریم و هرگز او را با گریز(مان) درمانده نتوانیم کرد.»

وَأَنَّا لَمَّا سَمِعْنَا الهدیٰ آمَنَّا فَمَن یومین بِرَبِّهِۦ فلا یخافو بخسان رَهَقࣰا

«و اینکه ما چون هدایت را شنیدیم، به د‌رستی بدان گرویدیم. پس هر کس که به پروردگار خود ایمان آورد، از هیچ‌گونه کاستی ستمگرانه و نه در برگیری قاهرانه، بیم نداریم.»

وَأَنَّا مِنَّا المسلمون وَمِنَّا القاسطون اسلم فَأُو۟لَـٰۤىِٕكَ تحرّوا رَشَد

«و اینکه برخی از ما بی‌گمان مسلمان و برخی (هم) نامسلمانند. پس هر کس تسلیم (خدا) شد آنان در جستجوی راهی راهوار بوده‌اند.»

وَ أَمَّا فَكَانُوا۟ لِ جَهَنَّم حَطَبࣰا

و اما بخش‌کنندگان (میان خدا و آفریدگان) ، پس هیزم جهنم بوده‌اند.

وَلیو استقاموا علی الطریقه‌ای لَأَسۡقَیۡنَـٰهُم ما غَدَقن

و اینکه اگر بر راه (خدا) پایداری کنند، همواره آنان را آبی بسیار گوارا بنوشانیم.

لینفتینهوم ومَن یورید عَن ذِکْرِ یَسْلُکْهُ عذاباً صعده

تا در این‌باره آنان را آزمایشی آتشین بنماییم و هرکس از یاد پروردگارش روی گرداند وی را در قید عذابی بسی بالا و بلند فرو می‌نهد.

وا اَنَّ المساجد لِلَّهِ فلا تَدُوا مَعَ الله احد

و اینکه مساجد، به‌راستی ویژه‌ی خداست. پس هیچ کس را با خدا مخوانید.

وَأَنَّهُۥ لَمَّا قامه عبد الله یدعوه کادو یَکونُونَ عَلَیه لِبَدࣰا

و اینکه چون بنده‌ی خدا به‌راستی، برخاست، حال آنکه خدا را می‌خواند، چیزی نمانده بود که بر سر و رویش فرو افتند.

قل اِنَّما ادعوا وَلَا اشْرِکو احد

بگو: «من تنها پروردگار خود را می‌خوانم و احدی را با او شریک نمی‌گردانم.»

قل اِنی لا املیکو لَکُم ضَرّاً رَشَد

بگو: «من هرگز برای شما مالک هیچ زیان و سودی نیستم.»

قل اِنی لن یوجیرنی مِنَ الله اَحَد اجد مِن دُونِهِۦ ملتحداً

بگو: «هرگز کسی مرا در برابر خدا پناه نمی‌دهد و هرگز پناهگاهی غیر از او نمی‌یابم.»

اِلا بَلاغن مِّنَ الله وارسالاتهی ومَن یَعصی الله وَرَسُولَهُ فَإِنَّ نَارَ جهنم خالدین ابَداً

«(وظیفه‌ی من) تنها ابلاغی از سوی خدا و (رساندن) پیام‌های اوست و هر کس خدا و پیامبرش را نافرمانی کند، بی‌گمان برای او آتش دوزخ جاودانه است.»

اِزا رأوا یوعَدون فسَیَعلمون اضعف نَاصِرࣰا وَأَقَلُّ عدداً

«تا هنگامی‌که آن چه را وعده داده می‌شوند ببینند. پس به زودی دریابند که یاور چه کسی کمکش ضعیف‌تر و کدام یک شمار‌ش کمتر است.»

قل اَدری اقریب ما توعدونون اَم یَجۡعَلُ رَبِّی امداً

بگو: «من نمی‌دانم آن چه وعده داده می‌شوید، نزدیک است یا خدا برایش مدتی دور قرار می‌دهد.»

عالِم الغیب فلا یُظهِرُ علی غَیبِهی اَحَد

(خدا) عالِم (کل) غیب‌(ها) است، پس احدی را بر غیبش آگاه نمی‌کند.

اِلا مَنِ ارتضی مِن رَسول فَإِنَّهُۥ یَسْلُکُ بین یدیهی خَلِيفِهِ رَصَدَن

مگر کسی از رسولان را. پس او بی‌گمان از پیش و پس او مترصد است،

لیعم ان غَد ابلغوا رِسَـٰلَـٰتِ رَبِّهِم وا اَحاطَ بِمَا لَدَیهِم واحصا کُلا شَی اداداً

تا نشانه نهد که به‌درستی، رسالت‌های پروردگارشان را ابلاغ کرده‌اند. حال آنکه به آن چه نزدشان است، احاطه کرده و عدد هر چیزی (به‌خوبی) را برشمرده است.