1 إِنَّاۤ أَرۡسَلۡنَا نُوحًا إِلَىٰ قَوۡمِهِۦۤ أَنۡ أَنذِرۡ قَوۡمَكَ مِن قَبۡلِ أَن یَأۡتِیَهُمۡ عَذَابٌ أَلِیمࣱ

اِنّا نوح اِلی قومیهی انذر قومک مِن قبلی ان یَأتیهُم عذاب عَلیم

ما نوح را به‌راستی سوی قومش فرستادیم که: «قومت را پیش از آنکه عذابی دردناک به آنان در رسد، هشدار ده.»

2 قَالَ یَـٰقَوۡمِ إِنِّی لَكُمۡ نَذِیرࣱ مُّبِینٌ

قالَ یا قومی اِنی لَکُم نذیر مبین

(نوح) گفت: «ای قوم من! همواره من برای شما بیم‌دهنده‌ای روشنگرم‌؛»

3 أَنِ ٱعۡبُدُوا۟ ٱللَّهَ وَٱتَّقُوهُ وَأَطِیعُونِ

اَنی اِبعُدوا الله وَتَقُوه وا تی اونی

«که خدا را بپرستید و از او پروا بدارید و مرا فرمان ببرید.»

4 یَغۡفِرۡ لَكُم مِّن ذُنُوبِكُمۡ وَیُؤَخِّرۡكُمۡ إِلَىٰۤ أَجَلࣲ مُّسَمًّىۚ إِنَّ أَجَلَ ٱللَّهِ إِذَا جَاۤءَ لَا یُؤَخَّرُۚ لَوۡ كُنتُمۡ تَعۡلَمُونَ

یغفر مِّن زُنوبیکُم وَ یُؤَخِّرکُم اجل مسمى اِنَّ اجل الله اِزا جا یواخّرو لَو تَعْلَمُونَ

«تا برخی از از گناهانتان را بر شما بپوشاند. و شما را سوی اجلی نامبرده ]:ناگزیر و ناگریز[ به تأخیر اندازد. اگر می‌دانستید، چون وقت مقرّر خدا در رسد، هرگز تأخیر نخواهد داشت.»

5 قَالَ رَبِّ إِنِّی دَعَوۡتُ قَوۡمِی لَیۡلࣰا وَنَهَارࣰا

قالَ رَبِّ اِنی دَعوت قومی لَیلن وَ نَهَاراً

(نوح) گفت: «پروردگارم! من قوم خود را همواره شب و روز (پیاپی) دعوت کردم.»

6 فَلَمۡ یَزِدۡهُمۡ دُعَاۤءِیۤ إِلَّا فِرَارࣰا

فَلَم یَزِدْهُمْ دُعَایی اِلا فِرَارࣰا

«پس دعوت من جز بر گریزشان نیفزود.»

7 وَإِنِّی كُلَّمَا دَعَوۡتُهُمۡ لِتَغۡفِرَ لَهُمۡ جَعَلُوۤا۟ أَصَـٰبِعَهُمۡ فِیۤ ءَاذَانِهِمۡ وَٱسۡتَغۡشَوۡا۟ ثِیَابَهُمۡ وَأَصَرُّوا۟ وَٱسۡتَكۡبَرُوا۟ ٱسۡتِكۡبَارࣰا

وَإِنِّی کُلَّما دَعوُتُهُم لتغفر لَهُم جاعلوا اصابعهم اذانیهم وستهغشو سیابهم وَأَصَرُّوا۟ وستمبرو اِستِکباراً

«و من بی‌قرار، هربار که آنان را دعوت کردم تا برایشان (گناهانشان را) ‌بپوشانی، انگشتانشان را در گوش‌هایشان نهادند و لباس‌هاشان را بر (سرها)شان کشیدند و (بر کفرشان) اصرار ورزیدند و هر چه بیشتر بر کبر خود افزودند.»

8 ثُمَّ إِنِّی دَعَوۡتُهُمۡ جِهَارࣰا

ثُمَّ اِنی دَعوُتُهُم جهار

سپس آشکارا آنان را دعوت کردم.»

9 ثُمَّ إِنِّیۤ أَعۡلَنتُ لَهُمۡ وَأَسۡرَرۡتُ لَهُمۡ إِسۡرَارࣰا

ثُمَّ اَعلَنتُ لَهُم و اسررتُ لَهُم اسراراً

«سپس به‌درستی برایشان اعلان کردم و در نهان و پنهان برایشان همی اندرز دادم.»

10 فَقُلۡتُ ٱسۡتَغۡفِرُوا۟ رَبَّكُمۡ إِنَّهُۥ كَانَ غَفَّارࣰا

فَقُلْتُ استغفرُوا رَبُّکُم اِنَّهُ کانا غفّارن

« پس گفتم: “از پروردگارتان پوشش بخواهید که او به‌راستی بسی پوشاننده بوده است.”»

11 یُرۡسِلِ ٱلسَّمَاۤءَ عَلَیۡكُم مِّدۡرَارࣰا

یُرسل آسَسَماء مدراران

«تا (خدا باران و برفِ) آسمان را بر (سروسامان)تان بسی ریزان بفرستد»

12 وَیُمۡدِدۡكُم بِأَمۡوَ ٰ⁠لࣲ وَبَنِینَ وَیَجۡعَل لَّكُمۡ جَنَّـٰتࣲ وَیَجۡعَل لَّكُمۡ أَنۡهَـٰرࣰا

وَیُمۡدِدۡكُم بِأَمۡوا ایمان لٚ وَبِنینا وَیجعل لَکُم وَیجعل لَکُم انهار

«و شما را به اموال و پسرانی، امداد نماید و برایتان باغ‌هایی (با درختان سردر هم) قرار دهد و برایتان نهرها نهد.»

13 مَّا لَكُمۡ لَا تَرۡجُونَ لِلَّهِ وَقَارࣰا

ما لَکُم تَرْجُون لِلَّهِ وقارن

«شما را چه (بیماری) است که هیچ امیدی به وقار و شکوهی برای خدا ندارید؟»

14 وَقَدۡ خَلَقَكُمۡ أَطۡوَارًا

وقید خَلَقَكُم اطوارن

«و حال آنکه (خدا) شما را به‌راستی گوناگون آفریده است.»

15 أَلَمۡ تَرَوۡا۟ كَیۡفَ خَلَقَ ٱللَّهُ سَبۡعَ سَمَـٰوَ ٰ⁠تࣲ طِبَاقࣰا

الم تَرُوَا کیف خَلَق الله سَبۡعَ سَمَـٰوَ ایمان ته طِبَاقاً

مگر ندیدید [:ندانستید] (که) چگونه خدا هفت آسمان را طبقاتی بر روی هم آفریده است‌؟»

16 وَجَعَلَ ٱلۡقَمَرَ فِیهِنَّ نُورࣰا وَجَعَلَ ٱلشَّمۡسَ سِرَاجࣰا

وجعل الْقَمَر فِیهِنَّ نوراً وجعل الشمس سراجن

«و ماه را در میانشان روشنایی‌بخش گردانید و خورشید را چراغی (بسی روشن) قرار داد.»

17 وَٱللَّهُ أَنۢبَتَكُم مِّنَ ٱلۡأَرۡضِ نَبَاتࣰا

والله اَنبَتَکُم مِّنَ الارض نباتاً

«و خدا شما را از زمین رویانید روییدنی (ممتاز).»

18 ثُمَّ یُعِیدُكُمۡ فِیهَا وَیُخۡرِجُكُمۡ إِخۡرَاجࣰا

ثُمَّ یوعیدوکم فِیهَا وَیُخْرِجُکُم اخراجاً

«سپس شما را در آن بازمی‌گرداند و بیرون می‌آورد، برون آوردنی.»

19 وَٱللَّهُ جَعَلَ لَكُمُ ٱلۡأَرۡضَ بِسَاطࣰا

والله جَعَلَ لکُمُ الارض بساطن

«و خدا زمین را برای شما فرشی (گسترده) ساخت.»

20 لِّتَسۡلُكُوا۟ مِنۡهَا سُبُلࣰا فِجَاجࣰا

لیتسلکووا مِنها سُبُلًا فِجَاجَه

«تا از راه‌های فراخ و پست و بلند آن راهوار راه یابید.»

21 قَالَ نُوحࣱ رَّبِّ إِنَّهُمۡ عَصَوۡنِی وَٱتَّبَعُوا۟ مَن لَّمۡ یَزِدۡهُ مَالُهُۥ وَوَلَدُهُۥۤ إِلَّا خَسَارࣰا

قالَ نوح رَبِّ اِنَّهُم عصونی وَتَبَّعُوا مَن لم یَزِدۡهُ مالُه وَ وَ لَدُهُ اِلا خسارن

نوح گفت: «پروردگارم! آنان مرا نافرمانی کردند و کسی را پیروی نمودند که مال و فرزندش جز بر زیان وی نیفزود.»

22 وَمَكَرُوا۟ مَكۡرࣰا كُبَّارࣰا

وَ مَکرُوا مکران کُبّارن

«و دست به نیرنگی بس بزرگ زدند؛»

23 وَقَالُوا۟ لَا تَذَرُنَّ ءَالِهَتَكُمۡ وَلَا تَذَرُنَّ وَدࣰّا وَلَا سُوَاعࣰا وَلَا یَغُوثَ وَیَعُوقَ وَنَسۡرࣰا

وَ قالُوا تَذَرُنَّ اَلِهتَکُم تَذَرُنَّ ودا سُوَاعࣰا یغوث وَیَعُوقَ ونسْرا

«و گفتند: “زنهار! خدایان خود را رها مکنید و نه هرگز ودّ را و نه سواع و نه یغوث و یعوق و نسر را.”»

24 وَقَدۡ أَضَلُّوا۟ كَثِیرࣰاۖ وَلَا تَزِدِ ٱلظَّـٰلِمِینَ إِلَّا ضَلَـٰلࣰا

وقید اضلّو کثیراً تَزِدِ الظالمین اِلا ضلال

«و بسیاری را همواره گمراه کرده‌اند و جز بر گمراهی ستمکاران میفزای.»

25 مِّمَّا خَطِیۤـَٔـٰتِهِمۡ أُغۡرِقُوا۟ فَأُدۡخِلُوا۟ نَارࣰا فَلَمۡ یَجِدُوا۟ لَهُم مِّن دُونِ ٱللَّهِ أَنصَارࣰا

مِمّا خَطِیٰتِهِم اغریقو فُوضیلو نارا فَلَم یَجْدُوا مِّن دُونِ الله انصار

از (اثر) گناهانشان غرق گشتند ، پس (همان جا) داخل آتش شدند، پس برای خودشان از غیر خدا یارانی نیافتند.

26 وَقَالَ نُوحࣱ رَّبِّ لَا تَذَرۡ عَلَى ٱلۡأَرۡضِ مِنَ ٱلۡكَـٰفِرِینَ دَیَّارًا

وَ قالَ نوح رَبِّ تَذَر علی الارض مِنَ الکافرین دَیَّارًا

و نوح گفت: «پروردگارم! هیچ کس از کافران را بر روی زمین باقی مگذار.»

27 إِنَّكَ إِن تَذَرۡهُمۡ یُضِلُّوا۟ عِبَادَكَ وَلَا یَلِدُوۤا۟ إِلَّا فَاجِرࣰا كَفَّارࣰا

اِنَّکَ اِن تَذَرۡهُمۡ یُضِلُّوا۟ عبادک یَلِدُوآ اِلا فاجر کفاراً

«بی‌گمان اگر تو آنان را رها کنی، بندگانت را گمراه می‌کنند و جز فاجرِ بسی کافر نسلی به وجود نیاورند.»

28 رَّبِّ ٱغۡفِرۡ لِی وَلِوَ ٰ⁠لِدَیَّ وَلِمَن دَخَلَ بَیۡتِیَ مُؤۡمِنࣰا وَلِلۡمُؤۡمِنِینَ وَٱلۡمُؤۡمِنَـٰتِۖ وَلَا تَزِدِ ٱلظَّـٰلِمِینَ إِلَّا تَبَارَۢا

رَبِّ اغفر لِی وَلِوَ ایمان لِدَیَّ وَلِمَن دَخَلَ بیتی مؤمناً وللمؤمنین تَزِدِ الظالمین اِلا تبارا

«پروردگارم! برای من و پدر و مادرم و برای هر که در سرایم به حالت ایمان درآمد و برای (کل) مردان و زنان باایمان بپوشان و جز بر هلاکت ستمکاران میفزای.»

نوح

این سوره به زبان‌های دیگر