ضُحی

وَالضُّحَى

سوگند به روشنایی میان روز؛

ولیل اِزا سَجی

و سوگند به شب چون به نیمه رسید؛

ودعک رَبُّکَ وَما قَلا

(که) پروردگارت تو را وانگذاشته و دشمن نداشته است.

ولَلْآخِرَةُ خیر لَّکَ مِنَ الاولی

و همانا (زندگی) آخرین برای تو از (زندگی) نخستین بهتر است.

ولسوف یُعطیک رَبُّکَ فَتَرْضیٰ

و در آینده‌ای دور، پروردگارت همواره تو را (رحمت بی‌زحمت رسالتی) اعطا خواهد کرد، پس خوشنود گردی.

الم یَجِدکَ یَتیم فَأوَی

مگر نه (اینکه) تو را یتیم یافت، پس پناه داد؟

وَوجَدکَ ضال فَهَدَىٰ

و تو را سرگشته‌ای یافت، پس هدایت کرد؟

وَوجَدکَ عائل فَأَغنِیا

و تو را عیال‌وار یافت، پس بی‌نیاز گردانید؟

فأمّا الیتیم فلا تقهر

پس اما یتیم را خوار و زار مکن.

وَ أَمَّا السائل فلا تنهر

و اما سائل را پس (هرگز) بانگ مزن.

وَ أَمَّا بِنِعۡمَةِ رَبِّک فَحَدِّث

و اما به وسیله‌ی نعمت پروردگارت، پس (آن را) بازگو کن.