طارق

وَسّما والطارق

سوگند به آسمان و فرودآینده(ای) از آن.

ادراکا الطارق

و چه فهماندت که آن فرودآینده چیست‌؟

اَننَّجمُ الثاقب

اختر فروزان سوراخ‌کن.

اِن کُلُّ نفس لَمّا عَلَیهَا حافظ

هیچ کس نیست مگر اینکه در آن هنگام (و هنگامه)، نگاهبانی (ربّانی) بر او (گماشته شده) است.

فَلْیَنْظُرْ الانسان مِمَّ خُلِقَ

پس انسان باید بنگرد که از چه آفریده شده است‌؟

خُلِقَ مِن ماء دَافِقࣲ

از آبی‌جهنده آفریده شده،

یَخرُجُ بین الصلبی وَالتَّرائِب

(که) از صُلب (مرد) و از میان استخوان‌های سینه(‌ی زن،) برون می‌آید.

اِنَّهُ علی رَجعیِه لَقادِر

همواره او [:خدا] بر باز گردانیدن وی به‌راستی تواناست.

یوم تَبلَی السّرائر

آن روز که رازها فاش شوند،

فَمَا مِن قُوَّتِن ناصر

پس برای او [:انسان و...] نه هیچ نیرویی است و نه هیچ یاوری‌.

وَسّما ذات الرجع

سوگند به آسمان دارای (حالت) بازگردانیدن (امانت‌ها) و بازگشتن (به حالت گازی نخستین).

ول ارض ذات الصدع

و سوگند به زمین شکاف‌دار (آماده‌ی کِشت).

اِنَّهُ لقول فَصل

(که) همانا این قرآن بی‌گمان گفتاری قاطع و جداکننده(ی حق از باطل) است.

وَما هُوَ بِلْهَزْلِ

و آن (هرگز) شوخی نیست.

اِنَّهُم یَکیدون کَیدا

آنان بی‌امان دست به نیرنگی بزرگ می‌زنند.

وا کیدو کَیدا

و (من نیز برابرشان) دست به نیرنگی بزرگ می‌زنم.

فَمَهِّلِ الکافرین امهلم رُوَیۡدَۢا

پس کافران را مهلت ده و اندکی آنان را به حال خود واگذار.