1 لَاۤ أُقۡسِمُ بِیَوۡمِ ٱلۡقِیَـٰمَةِ

لا اُقسِمُ بیوم القیامة

به روز قیامت سوگند ندارم!

2 وَلَاۤ أُقۡسِمُ بِٱلنَّفۡسِ ٱللَّوَّامَةِ

وَلَا اُقسِمُ بلنفس اللوامه

و نه سوگند به نفس لوامه [:وجدان بیدار و ملامتگر].

3 أَیَحۡسَبُ ٱلۡإِنسَـٰنُ أَلَّن نَّجۡمَعَ عِظَامَهُۥ

آ یَحسَب الانسان الان نجمه عِظَامَهُ

آیا انسان می‌پندارد که هرگز استخوان‌هایش را جمع نخواهیم کرد؟!

4 بَلَىٰ قَـٰدِرِینَ عَلَىٰۤ أَن نُّسَوِّیَ بَنَانَهُۥ

قادِرینَ ان نُسَوِّیَ بَنانَهُ

آری‌! قادریم که (حتی خطوط سر) انگشتان او را سازمان دهیم!

5 بَلۡ یُرِیدُ ٱلۡإِنسَـٰنُ لِیَفۡجُرَ أَمَامَهُۥ

یوریدو الانسان لیفجر اماهُ

بلکه انسان همی خواهد تا پیش رویش را بشکافد [:خدا را علنی بنگرد و قیامت را ببیند و پیوسته فجور کند]!

6 یَسۡـَٔلُ أَیَّانَ یَوۡمُ ٱلۡقِیَـٰمَةِ

یسئلو ایان یوم القیامة

(از این رو) می‌پرسد: «قیامت کی خواهد بود؟!»

7 فَإِذَا بَرِقَ ٱلۡبَصَرُ

فَإِذَا برق البَصَر

پس در آن هنگام که چشم (از شدتِ وحشت) برق زند (و به گردش در آید)،

8 وَخَسَفَ ٱلۡقَمَرُ

وَخَسَفَ الْقَمَرُ

و ماه بی‌‌نور گردد،

9 وَجُمِعَ ٱلشَّمۡسُ وَٱلۡقَمَرُ

وَجُمِعَ اش شمس ولقمر

و خورشید و ماه یک‌جا جمع شوند،

10 یَقُولُ ٱلۡإِنسَـٰنُ یَوۡمَىِٕذٍ أَیۡنَ ٱلۡمَفَرُّ

یقول الانسان یومئذ اَینَ المفر

انسان در آن‌هنگام گوید: «گریزگاه کجاست‌؟!»

11 كَلَّا لَا وَزَرَ

وَزَرَ

هرگز (چنین نیست.)! راه فراری (از این گیرودار) و پناهگاهی نیست!

12 إِلَىٰ رَبِّكَ یَوۡمَىِٕذٍ ٱلۡمُسۡتَقَرُّ

اِلی رَبِّک یومئذ المستقر

آن روز قرارگاه (نهایی) تنها سوی پروردگار تو است‌.

13 یُنَبَّؤُا۟ ٱلۡإِنسَـٰنُ یَوۡمَىِٕذِۭ بِمَا قَدَّمَ وَأَخَّرَ

یونَبّاو الانسان یومذ بِمَا قَدَّمَ وَأَخَّرَ

و در آن روز انسان از تمام آنچه پیش فرستاده و واگذاشته بسی آگاهی مهم داده می‌شود.

14 بَلِ ٱلۡإِنسَـٰنُ عَلَىٰ نَفۡسِهِۦ بَصِیرَةࣱ

بَلِ الانسان علی نفسهِ بصیره

بلکه انسان خودش بر (وضع) خودش بسی آگاه است!

15 وَلَوۡ أَلۡقَىٰ مَعَاذِیرَهُۥ

وَلَاو ال-قا مَعاذِرَهُ

و هرچند (در ظاهر برای خود) عذرهایی بیفکند!

16 لَا تُحَرِّكۡ بِهِۦ لِسَانَكَ لِتَعۡجَلَ بِهِۦۤ

تُحَرِّک بِهِی لسانک لِتَعجَلَ

(ای پیامبر!) زبانت را به‌خاطر عجله برای خواندن آن [:قرآن] حرکت مده.

17 إِنَّ عَلَیۡنَا جَمۡعَهُۥ وَقُرۡءَانَهُۥ

اِنَّ عَلَینا جمعه وقرآنه

همانا گردآوریش و خواندنش تنها بر عهده‌ی ماست!

18 فَإِذَا قَرَأۡنَـٰهُ فَٱتَّبِعۡ قُرۡءَانَهُۥ

فَإِذَا قرآنَهُ فَتَبِّع قرآنُه

پس هنگامی که آن را خواندیم، از خواندنش پیروی کن!

19 ثُمَّ إِنَّ عَلَیۡنَا بَیَانَهُۥ

ثُمَّ اِنَّ عَلَینا بَیَانَهُۥ

سپس بیان آن (نیز) بی‌گمان بر عهده‌ی ماست!

20 كَلَّا بَلۡ تُحِبُّونَ ٱلۡعَاجِلَةَ

تحبون العاجله

هرگز (چنان نیست که شما می‌پندارید)؛ بلکه شما (دنیای) زودگذر را دوست می‌دارید!

21 وَتَذَرُونَ ٱلۡـَٔاخِرَةَ

وَتَذَرُونَ الآخرة

و آخرت را وامی‌گذارید!

22 وُجُوهࣱ یَوۡمَىِٕذࣲ نَّاضِرَةٌ

وُجُوه یومئذ ناظره

چهره‌هایی در آن روز باطروات است،

23 إِلَىٰ رَبِّهَا نَاظِرَةࣱ

اِلی رَبِّهَا ناظره

(که) سوی (رحمت) پروردگارشان نگرانند!

24 وَوُجُوهࣱ یَوۡمَىِٕذِۭ بَاسِرَةࣱ

وَوُجُوه یومذ بصیره

و در آن روز صورت‌هایی عبوس و درهم‌‌کشیده است،

25 تَظُنُّ أَن یُفۡعَلَ بِهَا فَاقِرَةࣱ

تَظُنُّ ان یُفۡعَلَ بِهَا فَاقِرَةࣱ

(که) گمان دارند عذابی در پیش دارند که پشت را می‌شکند!

26 كَلَّاۤ إِذَا بَلَغَتِ ٱلتَّرَاقِیَ

اِزا بَلَغَتِ التراقیه

چنان نیست (که انسان می‌پندارد! او ایمان نمی‌آورد) تا موقعی که جان به گلوگاهش رسد،

27 وَقِیلَ مَنۡۜ رَاقࣲ

وقیله رَاق

و گفته شود: «آیا کیست که (مرا از مرگ) نجات دهد؟!»

28 وَظَنَّ أَنَّهُ ٱلۡفِرَاقُ

وَظَنَّ اَنَّهُ الفِراقُ

و گمان کرد که این همواره (همان) جدایی است.

29 وَٱلۡتَفَّتِ ٱلسَّاقُ بِٱلسَّاقِ

وَٱلتَّفْتِ الساق بِلساق

و ساق (زندگی) به ساق (مرگ) در هم بپیچید.

30 إِلَىٰ رَبِّكَ یَوۡمَىِٕذٍ ٱلۡمَسَاقُ

اِلی رَبِّک یومئذ الماساقو

در آن روز مسیر همه تنها سوی (دادگاه) پروردگارت خواهد بود!

31 فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّىٰ

فلا صَدَّقَ

پس او نه تصدیق کرد و نه نماز خواند.

32 وَلَـٰكِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ

ولٰکین کَذَّبَ

بلکه رویگرداند.

33 ثُمَّ ذَهَبَ إِلَىٰۤ أَهۡلِهِۦ یَتَمَطَّىٰۤ

ثُمَّ ذَهَبَ اهلِهی یتمطی

سپس سوی خانه‌ی خود بازگشت در حالی که چون خران (خرامان) قدم برمی‌داشت!

34 أَوۡلَىٰ لَكَ فَأَوۡلَىٰ

اولی لَکَ فَأوْلَىٰ

(این ناهنجاری) شایسته‌تر است برای تو، پس شایسته‌تر.

35 ثُمَّ أَوۡلَىٰ لَكَ فَأَوۡلَىٰۤ

ثُمَّ اولی لَکَ

سپس (این ناهنجاری) برای تو شایسته‌تر است، پس شایسته‌تر.

36 أَیَحۡسَبُ ٱلۡإِنسَـٰنُ أَن یُتۡرَكَ سُدًى

آ یَحسَب الانسان ان یُتْرَکَ سُدًى

آیا انسان گمان می‌کند که بی‌هدف و مهمل رها می‌شود؟!

37 أَلَمۡ یَكُ نُطۡفَةࣰ مِّن مَّنِیࣲّ یُمۡنَىٰ

الم یَک نطفه مِّن مَنی یُمۡنَىٰ

آیا او نطفه‌ای از منی‌ای که می‌جهد نبود؟!

38 ثُمَّ كَانَ عَلَقَةࣰ فَخَلَقَ فَسَوَّىٰ

ثُمَّ کانا علقه فَخَلَقَ فَسَوَّی

سپس به صورت خون بسته‌‌ای [:آویزک] در آمد. پس خدا او را آفرید و سازمان داد،

39 فَجَعَلَ مِنۡهُ ٱلزَّوۡجَیۡنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلۡأُنثَىٰۤ

فَجَعَلَ مِنه الزوجین الذکر وَالْأُنثَىٰ

تا از او دو زوج : مرد و زن آفرید!

40 أَلَیۡسَ ذَ ٰ⁠لِكَ بِقَـٰدِرٍ عَلَىٰۤ أَن یُحۡـِۧیَ ٱلۡمَوۡتَىٰ

الیس ذَ ایمان لِکَ بقادر ان یحیی الموتی

آیا (چنان نیرومندی‌) بر زنده کردن مردگان توانا نیست‌؟!

قیامه

این سوره به زبان‌های دیگر