ال-انسآن

هل آتی علی الانسان حِین مِّنَ الدَّهْر لم یَکُن مذکورا

آیا زمانی از دهر [:طول زمان جهان] بر انسان گذشت که چیزی قابل ذکر نبود؟!

خَلَقنَا الانسان مِن نطفه امشاج نَبْتَلیهِ فَجَعَلْناه سمیعاً بصیراً

ما بی‌گمان انسان را از نطفه‌ای همسازان [:مخلوط] آفریدیم -‌حال آنکه او را همواره می‌آزماییم‌- پس شنوا و بینایش کردیم.

هدینا السّبیل اِمّا شاکراً وَ اِمّا کَفوران

ما همانا راه را به او نشان دادیم، خواه سپاسگزار باشد یا بسی ناسپاس!

اِنّا اعتدنا لِل کافِرین سلاسلا وا اَغلالاً وسعیراً

ما برای کافران، زنجیرها و غل‌ها و شعله‌های سوزان آتش را آماده کرده‌ایم!

اِنَّ الابرار یَشْرَبُونَ مِن کاس کانا مزاجهوا کافور

همانا ابرار [:نیکان] از جامی می‌نوشند که با آمیزه‌ای عطرآگین (آمیخته) بوده است.

عیناً یشرب بِهَا عبادو الله یُفَجِّرُونَهَا تَفجیراً

چشمه‌ای را (که) بندگان خدا از آن می‌نوشند، حال آنکه آن را به شدت روان می‌کنند، روان کردنی.

یوفون بِلنَذری وَیَخَافُونَ یومن کانا شَرُّهُ مستطیرا

(همان بندگانی که) به نذر (خود) وفا می‌کنند، و از روزی که گزند آن جویای پرواز بوده است ، می‌ترسند.

وَیوتیمون الطعام علی حُبِّهِۦ مسکین وَیَتِیمَن واسیران

و بر (مبنای) دوستی خدا (و طعامشان)، آن را به بینوا و یتیم و اسیر می‌خورانند.

نُطۡعِمُكُمۡ لِوَجۡهِ الله نُرِیدُ مِنکُم جَزَا شُكُورًا

(و به آنان می‌گویند:) «ما تنها برای خشنودی خداست که به شما می‌خورانیم و پاداش و سپاسی (هم) از شما نمی‌خواهیم.»

نَخافُ مِن رَبّینا یوماً عبوساً قَمطَریران

«ما از پروردگارمان، از روزی (که) با چهره‌ای درهم نهاده است سخت هراسناکیم.»

فَوَقَىٰهُمُ الله شَر ذَ ایمان لِکَ الْیَوْمِ ولقّاهم نظره وسرورن

پس خدا (هم) آنان را از آسیب آن روز نگه داشت‌، و شادابی و شادمانی به آنان بسی ارزانی داشت.

وجایهوم بِمَا صبرو جَنَّت وَحریراً

و به (پاس) آنکه صبر کردند، بهشت و پرنیان پاداششان داد.

مُتَّکِئینَ فِیهَا علی یَرَوْنَ فِیهَا شمساً زمهریر

حال آنکه در آن (بهشت) بر تخت‌ها(ی خویش) تکیه‌زنندگانند. در آن‌جا نه (حرارت) آفتابی بینند و نه سرمایی طاقت‌فرسا.

ودانیه عَلَیهِم ظلالها وَذُلِّلَت غُطُوفُهَا تذلیلًا

حال آنکه سایه‌ها(ی درختان) بر آنان نزدیک است و چیدنی‌هایش (به‌گونه‌ای شگفت‌آور) رام.

وَیُطَافُ بیانیه مِّن نقره کانت قواریرا

و ظروفی سیمین و جام‌هایی که بلورین بوده، بر (پیرامون) آنان گردانده می‌شود.

مِن نقره قَدَّرُوهَا تقدیراً

جام‌هایی از نقره را که درست به‌اندازه (و با کمال ظرافت) آنها را از کار درآورده‌اند.

وَیُسقَوْنَ فِیهَا کاساً کانا مزاجهوا زنجبیلًا

و در آن‌جا از جامی که آمیزه‌ی زنجبیل داشته به آنان می‌نوشانند،

عیناً فِیهَا توسَمی سلسبیل

چشمه‌ای در آن‌جا که سلسبیل نامیده می‌شود.

وَیَطُوفُ عَلَیهِم وَلد ایمان نٰ مخلدون اِزا رَأَسْهُم حَسِبَتَهُم لُؤْلُؤَا منثور

و بر گِردشان پسرانی جاودان می‌گردند. هنگامی که آنان را ببینی، گویی که مرواریدهایی (بر گرد خود) پراکنده‌اند.

وَإِذَا رَأَیتَ ثَم رَأَیتَ نعیم وَ مُلْکًا کبیراً

و هنگامی که بدانجا نگری، (سرزمینی از) نعمتی (بارور) و کشوری پهناور می‌بینی.

علیهُم ثیابو سُندُس خضر وَإِستَبرَقٌ وَهُلُّوآ اساوره مِن نقره وَسَقی هُم شراباً طَهُورًا

جامه‌های ابریشمین سبز و دیبای ستبر در بَرشان است و با دست‌بندهای سیمین زینت شده، و پروردگارشان آشامیدنی‌ای پاک‌کننده به آنان نوشانید.

اِنَّ هَذا کانا لَکُم جَزَا وَ کانَ سَعیُکُم مَشکوراً

«همانا این برای شما پاداشی بوده است و کوشش شما مشکور بوده است.»

نَحنُ نَزَّلۡنَا علیک قرآن تنزیلاً

در حقیقت ما قرآن را بر تو به تدریج فروفرستادیم فرستادنی (رسا).

فاصبر لِحُکم رَبِّک توطی مِنهُم آثمنا اَو کَفوراً

پس برای (رسیدن) فرمان پروردگارت شکیبایی کن و از (میان) آنان گناهکاری یا بسی ناسپاس را فرمان مبر.

وَذکُری اسم رَبِّک بُكره وا سیلان

و نام پروردگارت را بامدادان و شامگاهان یاد کن.

وَمِن اللیل فاسجد وسبحه لَیلن طویلان

و پاسی از شب را پس برایش سجده کن، و شبی دراز او را به پاکی بستای.

اِنَّ هَـٰۤؤُلَاۤءِ یُحِبُّونَ العاجله وَیَذُرُونَ ورآهوم یومن ثَقِیلن

اینان همواره (دنیای) شتابانِ زودگذر را دوست دارند و روزی گرانبار را (به غفلت) پشت (سر) می‌افکنند.

نَحنُ خَلَقنَاهُم وَشَدَدْنَا اسرهم وَإِذَا شِئۡنَا بدلنا امثالهم تَبدیلًا

ما آنان را آفریده و پیوند (مفاصل) آنها را استوار کردیم و هنگامی که بخواهیم، آنان را به مانندهاشان تبدیل می‌کنیم.

اِنَّ هاذِهِ فَمَن شا اتخاذ اِلی سَبِیلن

بی‌گمان این (آیات) یادواره‌ای است. پس هر کس بخواهد، راهی سوی پروردگارش برگیرد.

وَما تَشاْءُونَ ان یشا اِنَّ الله کانا علیمان حکیماً

و تا خدا نخواهد، (شما) نخواهید خواست‌؛ همواره خدا بسیار دانای حکیم بوده است.

یُدخِلُ مَن یشا فی رحْمَتِهِی وَذّالیمین اَعَدَّ لَهُم عَذاباً الیما

هر که را بخواهد، در رحمت خویش در آورد، و برای ظالمان عذابی پردرد آماده کرده است.