عبس

عباس وَ تَوَلَّیٰ

(ای پیمبر خوش‌خو! آن تندخو) چهره در هم کشید، و روی گردانید،

ان جاآهُ الاعمی

(هنگامی) که (آن) مرد نابینا سویش آمد.

وَما یُدریک لَعَلَّهُ یَزَّکَّی

و تو را (ای بدخو) چه می‌فهماند؟ شاید (هم) او به پاکی گراید.

اَو یَذَّکَّرُ فَتَنفَعَهُ

یا یاد پذیرد، پس یادواره سودش دهد.

امّا مَنِ

اما کسی که خود را بی‌نیاز پندارد.

فَأَنتَ تَصَدَّی

پس تو برایش بانگی لطیف و پربرگ‌وساز می‌نوازی.

وَما علیک الا

و چیزی (هم) بر تو نیست که خود را پاک نگرداند!

وَ أَمَّا مَن جاآکَ یسعی

و اما آن کس که شتابان نزدت آمد،

وَهُوَ یخشی

در حالی‌که (از خدا) می‌هراسد،

فَأَنتَ عنهو تَلَهَّیٰ

پس تو از او -با بی‌‌اعتنایی- سهل‌انگاری می‌کنی.

اِنَّها تذکره

زنهار (چنان نیست!) این (آیات) همواره یادواره‌‌ای است.

فَمَن شا ذکَره

پس هر کس بخواهد، آن را یاد کند.

فی صُحُف مکرمه

در صحیفه‌هایی بس گرامی شده.

مطهره

بالا بلندی بسی پاک‌شده.

بِأَیۡدِی سَفَرَةࣲ

به دست‌‌های فرستادگانی.

کِرامی بَرَرَة

ارجمندان و نیکوکاران‌.

قُتِلَ الانسان مَاۤ اکفرهُ

کشته شده است انسان! چه چیز او را به کفر و کفران واداشته؟

اَیِّ شَی خَلَقَهُ

(خدا) او را از چه چیز آفریده‌؟

مِن نطفه خَلَقَهُ فقدّره

از نطفه‌ای آفریدش‌. پس اندازه‌ای بخشیدش.

ثُمَّ السّبیل یَسَّرَهُۥ

سپس او را فراسوی راه آسان گردانید.

ثُمَّ اماته‌هُ فَأَقۡبَرَهُۥ

سپس میراندش، پس در گورش نهاد.

ثُمَّ اِزا شا انشره

سپس هنگامی که بخواهد او را باز می‌گرداند.

لَمَّا یقضی مَاۤ امره

نه چنان است‌! هنوز آنچه را به او دستور داده، انجام نداده است.

فَلْیَنْظُرْ الانسان اِلی طَعامِهِی

پس انسان باید به خوراک (روح و تن) خود بنگرد.

انا صَبَبنا الماء صَبّان

که همانا ما آب را به صورت بارشی تند فرو ریختیم.

ثُمَّ شَقَقۡنَا الارض شَقࣰّا

سپس زمین را با شکافتنی (شایسته) شکافتیم.

فَأَنۢبَتۡنَا فِیهَا حَبّن

پس در آن دانه‌ای رویانیدیم،

وَ عِنَباً وقضبا

و انگوری و سبزی‌ای،

وَزَیتوناً وَنَخلا

و (درخت) زیتونی و خرمایی،

وَحَدَايِقَ غُلْبًا

و باغ‌هایی انبوه،

وفکحه وا ابّاً

و میوه‌ای و چراگاهی.

مَتاعاً لَکُم ولأنعامکم

برای استفاده‌ی شما (مردمان) و دام‌هایتان.

فَإِذَا جاآت الصاخه

پس چون فریاد گوش‌خراش و دل‌خراش و جان‌ا‌فزا در رسد؛

یوم یَفِرُّ المرء اخیه‌ای

روزی که آدمی از برادرش،

وا اُمِّهی وا بیهِ

و از مادرش و پدرش،

وصاحبتۀ وَبَنِیهِ

و از همسرش و فرزندانش می‌گریزد،

لِ کُل امری مِنهُم یومئذ شأن یُغْنِیهِ

(در آن روز) هر کس از آنان را کاری است، که او را تنها به خودش مشغول می‌دارد.

وُجُوه یومئذ مُسفِره

در چنان روزی چهره‌هایی درخشان است،

ضاحکۀ مستبشره

(که) خندان (و) و نویدگیرندگانند.

وَوُجُوه یومئذ عَلَیهَا غبره

و چهره‌هایی است که بر آنها غبارهایی نشسته،

تَرهَقُهَا قَتَرَةٌ

(و) آنها را تنگدستی و تنگی و خواری سخت پوشانده!

اولئیک هم الکفاره الفجره

ایشان، (هم)آنان کافران و فاجرانند.